حدّاكثر چهل روز است ، و چون از چهل روز بيشتر شود ثواب مجاهدين را خواهد داشت ، و در استحباب اينگونه از مرابطه بين زمان حضور امام عليه السّلام و زمان غيبت او فرقى نيست ، و اين مرابطه فضيلت بسيار دارد ، چنانكه در حديث نبوى كه در كتاب جواهر الكلام « 1 » به نقل از منتهى حكايت شده از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله است كه فرمود : « يك شب مرابطه كردن [ و اسب مهيّا داشتن ] در راه خدا از اينكه شخص يك ماه روزها روزه باشد و شبها به عبادت قيام نمايد ثوابش بيشتر است ، پس هرگاه بميرد عملى كه انجام مىداده بر او جريان خواهد يافت ، و روزيش بر او جارى خواهد شد ، و از فرشتهاى كه در قبر مردگان را بازجويى كند ، ايمن خواهد ماند » .
و در حديث نبوى ديگرى است كه : « هر ميّتى نامهء عملش پيچيده و پروندهاش مهر [ و بسته ] مىشود مگر مرابطهكننده در راه خدا كه عملش تا روز قيامت زياد مىگردد ، و از فرشتهء بازجوى قبر [ از فتنهء دوران فترت خ ل ] ايمن خواهد ماند » .
و در حديث نبوى سوّمى آمده است : « دو چشم است كه آتش به آنها نرسد ، چشمى كه از خوف خدا گريسته و چشمى كه شب را براى حراست و پاسدارى در راه خداوند بيدار مانده باشد » .
توضيح : اينكه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله فرموده : « روزيش بر او جارى خواهد شد » شايد منظور عالم برزخ باشد ، به قرينهء بعضى از اخبار و تفسير بعضى از آيات ، چنانكه بر اهل عنايت و خرد پوشيده نيست .
دو نكته : شايسته است در اينجا دو نكته را تذكر دهيم :
1 - اينكه اينگونه مرابطه نيابت بردار است ، به جهت آنچه پيشتر در استحباب نيابت از زندگان و مردگان در ساير اعمال نيك و كارهاى مستحب بيان داشتيم ، و به دلايل ديگرى كه در فقه ياد شده است .
2 - اينكه استحباب اين مرابطه در صورتى است كه ضرورت نداشته باشد ، و گرنه در صورت ضرورت داشتن واجب كفايى خواهد بود ، و تفصيل سخن موجب خروج از مقصود مىشود .
معنى دوم : اينكه مؤمن با امام زمانش مرابطه كند ، به اينكه خودش را به رشتهء ولايت او ببندد و مربوط سازد ، و به پيروى و يارى حضرتش ملتزم گردد . و اينگونه از مرابطه بر همهء افراد
هامش
( 1 ) . جواهر الكلام ، 21 / 40 .