دهيم ، پس اگر چنان بوديد كه شما را سفارش نموديم و از آن بيرون نرويد و كسى از شما پيش از خروج قائم ما عليه السّلام بميرد شهيد خواهد بود ، و هركس قائم ما را دريابد پس در ركاب آن حضرت كشته شود پاداش دو شهيد را خواهد داشت ، و هركس در پيش روى حضرتش دشمن ما را بكشد پاداش بيست شهيد را خواهد داشت « 1 » .
هشتادم : مهيّا كردن سلاح و اسب در انتظار ظهور آن جناب
تا آن حضرت عليه السّلام را يارى كند و به حضورش شرفياب گردد ، پس در اينجا دو مطلب بحث مىشود : مطلب اوّل : ذكر فضيلت مهيّا كردن سلاح . مطلب دوم : بيان آنچه بر مرابطه و مهيا كردن اسب [ آماده باش بودن ] دلالت دارد ، معنى و اقسام مرابطه نيز در اين مطلب ياد مىشود .
مطلب اوّل : روايتى كه نعمانى به سند خود از امام صادق عليه السّلام آورده بر آن دلالت دارد ، كه آن حضرت فرمودند : ليعدّنّ أحدكم لخروج القائم عليه السّلام و لو سهما فإنّ اللّه تعالى إذا علم ذلك من نيّته رجوت لأن ينسئ في عمره ؛ هريك از شما براى خروج حضرت قائم عليه السّلام [ سلاحى ] مهيّا كند هرچند كه يك تير باشد ، كه خداى تعالى هرگاه بداند كه شخص چنين نيتى دارد اميدوارم عمرش را طولانى كند « 2 » .
مىگويم : آنچه دربارهء فرمودهء امام عليه السّلام : لأن ينسئ في عمره در نظرم مىآيد اين است كه خداى تعالى به سبب اين عمل عمرش را طولانى مىنمايد ، خواه اينكه عمرش آنقدر طولانى بشود كه زمان ظهور حضرت قائم عليه السّلام را دريابد يا نه ، و « إنساء » در لغت به معنى تأخير است .
و شيخ كلينى رحمه اللّه در روضهء كافى به سند خود از ابو عبد اللّه جعفى روايت آورده كه گفت :
حضرت ابو جعفر محمد بن على امام باقر عليه السّلام به من فرمودند : منتهاى زمان مرابطه نزد شما چند روز است ؟ عرضه داشتم : چهل روز . فرمودند : ولى مرابطهء ما مرابطهاى است كه هميشه هست ، و هركس در راه ما اسبى را مهيّا نمايد ، به مقدار دو وزن آن تا مادامى كه آن را نگهداشته برايش [ ثواب ] خواهد بود ، و هركس سلاحى را براى [ يارى ] ما مهيّا سازد ، تا وقتى كه نزد او هست به مقدار وزن آن برايش [ ثواب ] خواهد بود ، از يك بار و دو بار و سه بار و چهار بار بىتابى نكنيد [ يعنى اگر مكرّر ديديد كه امامان بر حق شما مظلوم و مقهور شدند نااميد نشويد ] به درستى كه مثل ما و شماها مانند پيغمبرى است كه در بنى اسرائيل بود و خداوند - عزّ و جل - به او وحى فرمود كه قوم خود را به جهاد فراخوان ، كه من تو را يارى خواهم كرد ، پس آنها را از هر جا كه بودند
هامش
( 1 ) . امالى ، 145 .
( 2 ) . غيبت نعمانى ، 173 .