الْإِنْجِيلِ
« 1 » ؛ بر رخسارشان از اثر سجده نشانها پديدار است اين وصف حال آنها در كتاب تورات و انجيل است . منظورش از اين بيان زردى چهرههاىشان از بيدارى شب است . آنان نيكوكاران نسبت به برادران خويش در حال آسانى و سختى هستند ، كه در حال سختى و تنگدستى بر خودشان ايثار مىكنند [ و ديگران را مقدّم مىدارند ] اينچنين خداوند آنان را توصيف كرده و فرموده :
وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
« 2 » ؛ و هرچند به چيزى نيازمند باشند باز ديگران را بر خود مقدّم مىدارند و هركس خود را از خوى بخل و حرص دنيا نگاه دارد آنان به حقيقت رستگاران عالمند .
به خدا سوگند اينان پيروز و رستگار شدند ، هرگاه مؤمنى ببينند او را گرامى بدارند ، و چنانچه منافقى ببينند از او دورى گزينند ، و چون شب بر آنان رسد زمين خداى را بستر و خاك را بالش برگيرند و رخسارها به خاك نهند ، به درگاه پروردگارشان زارى كنند كه گردنهايشان را از دوزخ رها سازد . و چون صبح بر آنان فرارسد با مردم معاشرت نمايند [ ولى ] در بين مردم انگشتنما و معروف نباشند ، از راهها [ ى عمومى ] كناره گرفتهاند ، و آب را خوش و پاكيزه دانستهاند ، جانهاىشان خسته و بدنهاىشان در سختى افتاده ولى مردم از آنها در آسايش و راحتند ، پس ايشان در نظر مردم بدترين مخلوق و نزد خداوند بهترين خلايق به شمار مىآيند ، هرگاه سخن بگويند تصديق نشوند و چنانچه خواستگارى كنند آنها را تزويج ننمايند ، و چون در مجلسى حضور يابند شناخته نشوند ، و اگر غايب مانند كسى از آنان جستجو نكند . دلهاىشان از [ عذاب و عظمت ] خداوند بيمناك و لرزان است ، زبانهاىشان پر [ از ذكر خداوند ] است ، [ يا :
بسته و زندان شده ] « 3 » است ، و سينههاى آنان گنجينهء سرّ خداوند است ، چنانچه فرد لايقى را يافتند اندكى بر او إلقا كنند ، و اگر اهل و لايقى نيابند بر زبانهاىشان قفلها زنند و كليدهايش را پنهان دارند ، و بر دهانهاىشان بندهاى سخت و محكمى بستهاند كه از كوهها محكمتر است ، از آنان چيزى گرفته نمىشود ، گنجوران علم و معدن حلم و حكمت و پيروان پيغمبران و صدّيقين و شهدا و صالحين ، زيركانى كه افراد منافق ايشان را گنگ ، كور ، و كودن مىپندارند ، و حال آنكه هيچ گنگى و كورى و كودنى در آنها نيست ، به راستى كه آنان خردمندان فصيح ،
هامش
( 1 ) . سورهء فتح ، آيه 29 .
( 2 ) . سورهء حشر ، آيه 9 .
( 3 ) . يعنى : به ذكر خداوند مشحون است ، و به گمانم لفظ « ذكر اللّه » از قلم نسخهبرداران افتاده باشد ، زيرا كه نسخهء كتاب پر غلط بود ، و سياق عبارات نيز گواه اين گمان من است . ( مؤلف ) .