است . و همانطور كه مراتب انتظار از اين جهت متفاوت است از جهت محبّت نسبت به كسى كه در انتظارش هستى ، نيز مراتب متفاوتى دارد ، پس هرچه محبّت شديدتر و دوستى بيشتر باشد ، مهيّا شدن براى محبوب زيادتر مىشود و فراقش دردناكتر مىگردد ، به گونهاى كه منتظر ، از تمام امورى كه مربوط به حفظ خودش هست ، غافل مىماند و دردهاى بزرگ و محنتهاى شديد را احساس نمىكند .
بنابراين مؤمنى كه منتظر آمدن مولايش مىباشد ، هر قدر كه انتظارش شديدتر است ، تلاشش در آمادگى براى آن به وسيلهء پرهيز از گناه و كوشش در راه تهذيب نفس و پاكيزه كردن درون از صفات نكوهيده و به دست آوردن خوىهاى پسنديده بيشتر مىگردد ، تا به فيض ديدار مولاى خويش و مشاهدهء جمال انورش در زمان غيبتش رستگار شود ، همچنانكه براى عدهء بسيارى از نيكان اتفاق افتاده است . لذا امامان معصوم عليهم السّلام - در رواياتى كه خواندى و غير آنها - به پاكيزگى صفات و مقيّد بودن به انجام طاعات امر فرمودهاند . بلكه روايت پيشين ابو بصير اشارت يا دلالت دارد بر اينكه رستگارى به مقام انتظار و نايل شدن به پاداش منتظران ، به پرهيز و پروا از گناه و آراستگى به خوىهاى پسنديده بستگى دارد ، چنانكه حضرت صادق عليه السّلام فرمود : هر آن كس كه خواسته باشد از ياران قائم عليه السّلام شود ، بايد كه منتظر باشد و بايد در حال انتظار به پرهيزكارى و خوىهاى پسنديده عمل نمايد ، كه هرگاه بميرد و قائم پس از مردنش بپاخيزد ، پاداش او همچون كسى خواهد بود كه دوران حكومت آن حضرت را درك كرده باشد . . . .
و بىترديد هر قدر كه انتظار شديدتر باشد ، صاحب آن ، مقام و ثواب بيشترى نزد خداى - عزّ و جلّ - خواهد داشت . خداى تعالى ما را از مخلصان منتظرين مولايمان صاحب الزمان - عجّل اللّه فرجه الشريف - قرار دهد .
مبحث چهارم - آيا در انتظار قصد قربت شرط است يا نه ؟
شرح اين مطلب به بيان دو مقدّمه بستگى دارد ؛
مقدّمه اوّل : در بيان آنچه نيّت در آن شرط است ، در اينجا مىگوييم : اوامرى كه از سوى خداوند صادر مىشود بر سه گونه است :
يكم : آنچه مىدانيم كه مصلحت در انجام دادنش به صورت تعبّد است ، مانند نماز .
دوم : آنچه مىدانيم مصلحت در آن به صورت تعبّد منحصر نيست ، بلكه مقصود انجام يافتن آن است به هر نحوى كه باشد ، چنانكه فرموده : جامهات را از ادرارهاى آنچه گوشتش حلال