و در همان كتاب ابو الجارود آمده كه گفت : به حضرت ابو جعفر باقر عليه السّلام عرضه داشتم : اى فرزند رسول خدا ! آيا مودّت و دلباختگى و پيروى مرا نسبت به خودتان مىدانيد ؟ فرمود : آرى .
عرضه داشتم : من از شما مطلبى را مىپرسم و مىخواهم به من پاسخ دهيد ، زيرا كه چشم من نابينا است و كمتر راه مىروم و نمىتوانم هر وقت بخواهم به ديدار شما بيايم . فرمود :
خواستهات را بازگوى . عرض كردم : دينى كه تو و خاندانت خداى - عزّ و جلّ - را با آن ديندارى مىكنيد برايم بيان فرماى ، تا خداى - عزّ و جلّ - را با آن ديندارى نمايم . امام باقر عليه السّلام فرمود : اگرچه مطلب را كوتاه كردى ، ولى سؤال مهمى آوردى . به خداى سوگند ! دينى را كه من و پدرانم خداى - عزّ و جلّ - را با آن ديندارى مىكنيم برايت مىگويم ؛ گواهى دادن به اينكه هيچ معبود حقّى جز خداوند نيست و اينكه محمد صلّى اللّه عليه و إله رسول خدا است و اقرار كردن به آنچه از نزد خداوند آورده و ولايت ولىّ ما و بيزارى از دشمنمان و تسليم بودن به امر ما و انتظار قائم ما و اهتمام ورزيدن [ در امور واجب و حلال ] و پرهيزكارى [ از كارهاى حرام ] مىباشد . « 1 »
و در غيبت نعمانى به سند خود ، از ابو بصير از حضرت ابو عبد اللّه امام صادق عليه السّلام آورده كه روزى آن حضرت فرمود : آيا شما را خبر ندهم به آنچه خداى - عزّ و جل - هيچ عملى را جز به آن از بندگان نمىپذيرد ؟ گفتند : چرا ، فرمود : گواهى دادن به اينكه هيچ شايستهء پرستشى جز خداوند نيست و اينكه محمد صلّى اللّه عليه و إله بنده و فرستادهء او است ، و اقرار كردن به آنچه به آن امر فرموده ، و ولايت ما ، و بيزارى از دشمنانمان - يعنى خصوص امامان - و تسليم شدن به آنان ، و پرهيزكارى ، و كوشش ، و اطمينان ، و انتظار قائم عليه السّلام . سپس فرمود : به درستى كه ما را دولتى است كه خداوند هر وقت بخواهد آن را [ روى كار ] مىآورد ، آنگاه فرمود : هركس دوست مىدارد از جملهء اصحاب قائم عليه السّلام باشد بايد انتظار بكشد و با پرهيزكارى و اخلاق نيك رفتار نمايد درحالىكه منتظر باشد ، پس اگر از دنيا رفت و [ پس از مردنش ] قائم عليه السّلام قيام كرد ، براى او پاداشى خواهد بود همانند پاداش كسى كه امام قائم عليه السّلام را درك كرده ، پس جدّيت كنيد و در انتظار بمانيد گواراىتان باد اى گروه مشمول رحمت الهى « 2 » .
مىگويم : عبارت ( يعنى خصوص امامان ) احتمال دارد كه از فرمايش امام عليه السّلام باشد ، و احتمال مىرود كه گفتهء ابو بصير باشد . و چون منظور از ولايت آن است كه امام عليه السّلام را در تمام امور
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، 2 / 21 ح 10 .
( 2 ) . غيبت نعمانى ، 133 .