سرپرست خود قرار داده و پيروى از او را در همهء موارد واجب بداند ، حضرت بيان فرمود : كسى ولايتش واجب است كه خداوند - عزّ و جلّ - او را به امامت و عصمت مخصوص گردانيده ، نه هر كسى كه منتسب به رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله است و دشمنى كردن بايد با معاند و دشمن امام عليه السّلام باشد خواه از ذرّيهء پيغمبر باشد ، يا غير آنها .
و از آنچه بر وجوب انتظار دلالت مىكند ، روايتى است كه شيخ صدوق رحمه اللّه در كتاب « كمال الدين » به سند خود ، از عبد العظيم حسنى آورده كه گفت : بر سرورم حضرت محمد بن على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب عليهم السّلام وارد شدم و مىخواستم كه دربارهء قائم عليه السّلام از آن حضرت سؤال كنم كه آيا همان مهدى است يا غير او ؟ پس خود آن حضرت آغاز سخن كرد و به من فرمود : اى ابو القاسم ! به درستى كه قائم عليه السّلام از ماست و او است مهدى كه واجب است در زمان غيبتش انتظار كشيده شود و در ظهورش اطاعت گردد و او سومين [ امام ] از فرزندان من است . « 1 »
و در همان كتاب به دو سند صحيح ، از حضرت ابى عبد اللّه امام صادق عليه السّلام آمده كه فرمود :
نزديكترين حالات بندگان نزد خداى - عزّ و جلّ - و خشنودترين هنگام او از آنان ، زمانى است كه حجّت خداى را نيابند و براى آنها آشكار نشود و از ديدگان آنها پوشيده بماند كه جايگاهش را ندانند و در عين حال بدانند كه حجتها و بينات الهى باطل نشده ، پس در آن هنگام هر صبح و شام منتظر باشند كه شديدترين خشم و غضب خداوند بر دشمنانش موقعى است كه حجّت خود را از آنان مخفى بدارد و بر آنان آشكار نگردد ، البتّه خداوند دانسته است كه اولياى او در ترديد واقع نمىشوند و اگر مىدانست كه آنها در شكّ مىافتند ، يك چشم برهم زدن حجّت خود را از آنان نهان نمىساخت و اين جز زير سر اشرار مردم نخواهد بود . « 2 »
مبحث سوم - معنى انتظارى كه در اين اخبار به آن امر گرديده است :
انتظار حالتى است نفسانى كه آمادگى براى آنچه انتظارش را مىكشيم ، از آن برمىآيد و ضدّ آن يأس و نااميدى است ، پس هر قدر كه انتظار شديدتر باشد ، آمادگى و مهيّا شدن قوىتر خواهد بود ، نمىبينى اگر مسافرى داشته باشى كه در انتظار مقدمش به سر مىبرى ، هرچه هنگام آمدنش نزديكتر شود ، مهيّا شدنت فزونى مىيابد ، بلكه احيانا خوابت به بيدارى مبدّل مىگردد ، چون انتظارت شديد
هامش
( 1 ) . كمال الدين ، 2 / 377 باب 36 ح 1 .
( 2 ) . كمال الدين ، 2 / 339 باب 33 ح 16 .