مقدّمه چهارم : خداوند متعال مزد نبوّت را - كه در حقيقت به خود بندگان برمىگردد - مودّت قربى قرار داده به مقتضاى آيهء يادشده و رواياتى از جمله : در مجلس 79 از امالى صدوق به سند صحيحى از حضرت رضا عليه السّلام حديثى طولانى ذكر گرديده كه در آن آيات اصطفاء ( برگزيدن ) كه دوازده آيه است بيان شده ، در اين حديث آمده : . . . ششم ، فرمودهء خداى جلّ جلاله :
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ،
و اين خصوصيتى براى پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله روز قيامت و خصوصيتى براى آل او است نه غير آنها ، زيرا كه خداوند در جريان نوح عليه السّلام در كتاب خود فرموده : اى قوم ! من بر اين رسالت مالى از شما نمىطلبم كه مزد من بر خدا است ، آنان را كه ايمان آوردهاند ، من از خود نمىرانم ، اينان به لقاى پروردگارشان خواهند رسيد ، ولى من شما را افرادى مىبينم كه جهل مىورزيد . « 1 »
و از هود حكايت كرده كه گفت : بر اين رسالت اجرتى از شما نمىطلبم ، اجرت من جز بر خداوندى كه مرا آفريده نيست ، آيا تعقل نمىكنيد . « 2 »
و خداى - عزّ و جلّ - به پيغمبرش صلّى اللّه عليه و إله فرمود : بگو [ اى محمد ] از شما چيزى درخواست نمىكنم بر رسالت ، مگر مودّت خاندانم . و خداوند مودّت آنها را فرض ننمود مگر آنكه مىدانست كه آنها هرگز از دين جدا نمىشوند و هيچگاه به گمراهى رجوع نمىكنند .
و ديگر اينكه : هرگاه مردى با ديگرى دوست باشد ، امّا يكى از خاندانش با وى دشمن باشد ، دل او نسبت به آن شخص باصفا و سالم نمىماند ، خداوند - عزّ و جلّ - دوست داشته كه در دل رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله نسبت به مؤمنين چيزى نباشد ، پس مودّت خاندانش را بر آنها فرض فرمود .
بنابراين هركس اين فريضه را بجاى آورد و رسول خدا را دوست بدارد و خاندانش را نيز دوست بدارد ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله نمىتواند او را مبغوض بدارد ، و هركه آن را ترك كند و اين فريضه را بجاى نياورد ، و خاندان پيغمبر را دشمن بدارد ، پس بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله است كه او را دشمن بدارد ، زيرا كه او يكى از واجبات الهى را ترك كرده ، و كدام شرافت و فضيلت مقدّم و يا نزديك به اين فضيلت است .
پس خداوند اين آيه را بر پيامبر صلّى اللّه عليه و إله نازل فرمود :
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ،
آنگاه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله در جمع اصحابش بپاخاست و حمد و ثناى الهى را بجاى آورد و فرمود :
اى مردم ! خداوند براى من بر شما چيزى فرض و واجب كرده است ، آيا آن را ادا مىكنيد ؟ هيچ كس جوابش را نداد ، بار ديگر فرمود : اى مردم ! اين طلا و نقره نيست ، خوردنى و آشاميدنى
هامش
( 1 ) . سوره هود ، آيه 29 .
( 2 ) . سوره هود ، آيه 51 .