آنگاه نامهاى به شرح زير نوشت و توسّط نامبردگان از طريق مجراى عين الزرّقا براى احمد طوسون پاشا فرستاد .
متن نامهء حسن قلعى چاوش به احمد طوسون پاشا
« ولى نعمت بزرگوارم ، سرورم و پيشواى مقتدرم ! فرمان مسرّت بخش شما به دست چاكرتان و اصل شد .
اهالى مدينه از دير زمان نمك پروردهء دولت عليّهء عثمانيّه و شرمندهء الطاف بيكران آن پادشاه اسلام پناه هستند . و چون از اعماق دل و صميم قلب به دولت عثمانى عشق مىورزند ، خروج از تابعيّت افتخار آميز دولت عثمانى و گرفتارى در بند اسارت و جنايت ديگران ، خود فاجعهء بزرگى است .
از اين رهگذر ما در عهد سلطان سليم خان چندين بار از دربار شوكت اقتران ايشان استمداد جستيم و نمايندهها فرستاديم ، كه متأسّفانه در عهد ايشان شرايط رو در رويى با فرقهء طغيانگر وهّابيان فراهم نشد .
اهالى نيز بيش از آن قدرت تحمّل محاصره و تضييقات را نداشتند ، بنابر اين ناچار در مقابل آنان تسليم شدند .
پيروى از اين فرمان گرامى براى ما نعمت بزرگ و قرين امتنان است .
تلاش براى بيرون راندن دشمنان بدكردار از هجرتسراى پيامبر ، وظيفهء فرد فرد اهالى مدينه است و طبعاً ما بيش از سپاه مصرى فداكارى و جانبازى خواهيم نمود .
و لذا از شما مىخواهيم كه در فلان روز و فلان ساعت سپاه مصرى در منطقهء « بئر على » گرد آيند .
در لحظهاى كه از داخل مدينه صداى شليك تنفگ شنيده شد ، از آن دربِ حصار كه به روى آنها باز خواهد شد به داخل حصار