سال را در زير چادر مىگذرانند و آنهايى كه منحصرا در چادر زندگى مىكنند . قبايل نخست آنهايى هستند كه معمولا در ناحيهاى سكونت دارند كه مقدار علف براى تغذيهى دامهاى آنها كفايت مىكند . اين وضع به علاوهى عشق به زندگى چوپانى آنها را مصمم به ترك خانههاى خود مىنمايد و مدت هفت تا هشت ماه سال را در حالى كه دايما در حال تغيير محل هستند در خارج از خانه مىگذرانند . طرز حركتشان بدين ترتيب است كه دايرهاى به محيط چند فرسخ رسم مىكنند كه سرانجام به خانههايشان منتهى مىگردد . ضمنا از آنجا كه طرز چادر زدن و طريقهى امرار معاششان عينا مانند باديهنشينان واقعى است ، از شرح زندگى اين خانوادههاى دورهگرد كه به عقيدهى من خارق العادهترين طرز زندگى را دارند صرفنظر مىكنم . آنها بدون آنكه كمترين تشويشى به خود راه دهند با سرعت و سهولت فوق العاده تغيير مكان مىدهند .
با توجه به كثرت احشام و اسباب و لوازم ضرورى كه هميشه به مقدار زياد همراه دارند طرز عملشان قابل تحسين است . هر خانوارى معمولا از دوازده نفر تشكيل مىشود كه مردان ، زنان ، بچهها و خدمه را دربر مىگيرد . جنس چادرهايشان از پارچههاى ضخيم پشمى سياه رنگى است كه با دست خود بافتهاند . چادرها را به وسيلهى چند قطعه چوب كه به طور غيرمنظم در زمين فرومىكنند ، برپا مىنمايند . پدر كه رييس خانواده است هيچگاه چادر را ترك نمىگويد . در عوض پسرها كه مسلح و سوارهاند به امور رسيدگى مىكنند يا براى انجام دادن كارى به خارج مىروند و گاهى مدت چند هفته يا حتى چند ماه غايب هستند . آنها در مراجعت جز دود كردن ، نوشيدن قهوه ، خوردن ، آشاميدن و خوابيدن كار ديگرى انجام نمىدهند .
چادرها به چهار قسمت تقسيم مىشوند : قسمت اول اختصاص به افراد خانواده دارد كه به وسيلهى ديوار نازكى از نى به ارتفاع سه پا از ساير قسمتها جدا مىشود . اين ديوارك كه با رنگ سبز رنگآميزى شده ، چون بافتش به اندازهى كافى فشرده نيست مانع عبور هوا نمىشود و از اينرو اين قسمت
سفر در ايران ( فارسى ) — صفحة 325
مساهمون: گاسپار دروويل
ص٣٢٥