هنگامى كه ايلات چادرنشين در حال نقلوانتقال از چراگاهى به چراگاه ديگرى هستند چنانچه مرتعى در فاصلهى نزديك پيدا نشود در روستاهاى بين راه توقف مىنمايند . آنها هيچگاه به درون خانههاى روستاييان نمىروند ، بالعكس ، صد قدمى هم فاصله مىگيرند و با باروبنه و شترها سنگر مدورى ايجاد مىكنند و هنگام شب احشام خود را كه تا غروب به چرا مشغول بودهاند ، در ميان اين سنگر محصور مىنمايند . روستاييان كه در همهى نقاط ميهماننوازند هميشه چيزى به آنها مىدهند .
چادرنشينان به هركجا كه مىروند مردم به چشم خوب به آنها نگاه مىكنند و از اينرو صرفنظر از وضع اسفبار زندگيشان نبايد آنها را مردمان بدبختى دانست . ايرانيها كه آنها را به سبب رنگ چادرهايشان سياهچادر مىنامند ، نه تنها از آمدنشان به مراتع خود جلوگيرى نمىنمايند ، بلكه خيلى هم خوشحال مىشوند ، زيرا كه تحرك و شادى با خود همراه مىآورند و علاوه بر آن مادهگاوها و ميشهايشان را به قيمت مناسب و خيلى ارزانتر از بازارهايى كه اختصاص به اين نوع معاملات دارد خريدارى مىنمايند .
سفر در ايران ( فارسى ) — صفحة 328
مساهمون: گاسپار دروويل
ص٣٢٨