زنها بلندقامت ، نيرومند و بسيار زيبا هستند ، ولى از آنجا كه دايما در معرض تابش نور آفتاب قرار دارند ، رنگ چهرهشان قدرى به قهوهاى مىزند . زنهاى كرد با وجود اينكه طرز گفتار و رفتارشان تا اندازهاى خشن است بالنسبه ملايم و مهربانند . در برخورد اول ياسآميزند ولى به زودى تغيير رويه مىدهند به خصوص اگر هداياى كوچكى هم به آنها داده شود كه در اين صورت نرم مىشوند و به انجام هرنوع خدمتى مىپردازند .
يك خانوادهى چادرنشين به ندرت به تنهايى سفر مىكند .
معمولا در حدود بيست خانوار بر حسب روابط دوستى و يا نسبتى كه بين خود دارند همسفر مىشوند . آنها مناطقى را كه آب خوب و بهترين چراگاهها را دارد انتخاب مىنمايند . با اين حال چادرها را به فاصلهى چند صد تواز ( معادل 949 / 1 متر ) از يكديگر برپا مىنمايند .
تا زمانى كه در چراگاهها علف پيدا مىشود در آنجا مىمانند ، سپس باروبنهى خود را پشت چهارپايان مىنهند و به نواحى ديگرى كه امكانات بيشترى دارد نقل مكان مىكنند . در فصل زمستان بيشازپيش به سوى شرق گرايش پيدا مىنمايند و در ماههاى دسامبر ، ژانويه و فوريه تا آن سوى قم و حتى اصفهان پيش مىروند .
مواظبت گلهها كه همواره به دنبالشان در حركت است با خدمهاى است كه فوق العاده فقير و بيچارهاند . اين نگونبختها در هرفصل و هوايى هرگز مزارع را ترك نمىنمايند و غذايشان را كه منحصر به نان خشك و پنير بز است هرهشت يا پانزده روز يكبار دريافت مىدارند . پنير را به طور فشرده در پوست برههاى كوچك كه به شكل خيك درآورده شده است ، مىريزند و بر پشت خود حمل مىكنند . لباس آنها بىنهايت فقيرانه است و از اينرو براى حفظ خود از شتم طبيعت علاوه بر لباس كه تقريبا هيچ است ، بدن خود را با نمد بلندى كه در وسط آن سوراخى براى خارج كردن سر تعبيه شده است مىپوشانند .
اين روپوش موقعى كه برتن كرده مىشود تا اندازهاى شبيه به لباس كشيشهاى كاتوليك است .
سفر در ايران ( فارسى ) — صفحة 327
مساهمون: گاسپار دروويل
ص٣٢٧