فارسى با سه نوع حروف مختلف نوشته مىشود كه عبارتند از تعليق ، نستعليق و شكسته . خط نستعليق ، كه در ايران بيشتر متداول مىباشد از ديگر خطوط زيباتر و صحيحتر است . حروف خطهاى تعليق و شكسته گرچه مانند حروف نستعليق است اما چون به صورت ناقص نشان داده مىشوند ، خواندن آنها بهخصوص در مورد خط شكسته حتى براى ايرانيها بىنهايت مشكل است و اين بدان سبب است كه نقطههايى را كه وسيلهى تشخيص دو حرف مشابه هستند روى حروف نمىگذارند و در نتيجه ممكن است يك كلمه داراى معانى مختلف باشد . از اين رو براى درك يك جمله بايد دهبار آن را خواند تا معنى آن مفهوم گردد . با اين حال بسيارى از مردم و به خصوص شاهزادگان هندى در مكاتباتشان با دولت انگليس اين خط را بهكار مىبرند . از اين جهت كمپانى هند به مامورانش دستور داده است كه در مدت معينى زبان فارسى را بياموزند و در غير اين صورت از اشتغال به مشاغلى كه با مردم سروكار دارد محروم خواهند بود .
در ايران موسيقى وجود ندارد . نام نهادن موسيقى به صداهاى وحشى بدون وزن و آهنگ كه بيشتر به بانگ وحوش شباهت دارد مايهى بدنامى موسيقى است . گويا در قديم با نت موسيقى آشنايى داشتهاند ولى اگر همچنين بوده ، امروز به كلى فراموش شده است به طورى كه در حدود سه سالى كه در ايران بودم حتى يك بار هم نديديم كه نت به كار برده شده باشد .
آلات موسيقى كه اختراع آنها احتمالا به قبل از سلطنت كوروش مىرسد ، به قدرى بدشكل و بىريخت هستند كه گمان مىكنم از دوران اين پادشاه تاكنون تغييرى در آنها داده نشده ، علاوه بر اين تعداد آنها هم بسيار اندك است « 5 » .
آلات موسيقى در ايران همانند كشور ما بر دو نوع است كه بعضى از آنها براى مارشهاى نظامى و برخى ديگر براى
هامش
( 5 ) - نظر نويسنده راجع به موسيقى و آلات موسيقى ايران و اشارهى تاريخى ناپختهى وى به آنها را به اعتبار يكى دو نكتهى قابل قبول در اين زمينه و پارهاى اطلاعات سودمند تاريخى در زمينههاى ديگر ، بايد خواند و گذشت و جدى تلقى نكرد . - م .