كردار است . » « 1 »
( و قنع بالكفاف و رضي عن اللّه ) با قناعت زندگى كند و از خدا خشنود باشد . نمونه كامل آن خبّاب است كه در حكمت 42 دربارهاش گفتوگو كرديم .
[ 44 - و قال عليه السلام : « لو ضربت خيشوم المؤمن بسيفي هذا . . . ]
44 - و قال عليه السلام : « لو ضربت خيشوم المؤمن بسيفي هذا على أن يبغضني ما أبغضني و لو صببت الدّنيا بجمّاتها على المنافق على أن يحبّني ما أحبّني و ذلك أنّه قضي فانقضى على لسان النّبي الامّي صلّى اللّه عليه و آله أنّه قال : يا علي لا يبغضك مؤمن و لا يحبّك منافق . »
ترجمه : اگر با شمشيرم بر بينى مؤمن بزنم كه دشمنم شود ، با من دشمنى نخواهد كرد و اگر تمام دنيا را به منافق ببخشم تا مرا دوست بدارد ، دوست من نخواهد شد و اين بدان جهت است كه قضاى الاهى جارى شد و بر زبان پيامبر امّى صلّى اللّه عليه و إله گذشت كه فرمود : « اى على ! مؤمن با تو دشمنى نخواهد كرد و منافق تو را دوست نخواهد داشت . »
شرح : ابن ابى الحديد مىگويد : « خيشوم » به انتهاى بينى گفته مىشود و « الجمّات » جمع « جمّة » مكانى است كه در آن آب جمع مىشود و در اينجا به شكل استعاره به كار رفته است . مقصود امام عليه السّلام در اين سخن ، يادآورى مردم
هامش
( 1 ) . « الإيمان عمل كلّه و القول بعض ذلك العمل » كافى ، ج 2 ، ص 34 ، ح 1 و 7 ؛ دعائم الإسلام ، ج 1 ، ص 4 ؛ وسائل الشيعه ، ج 11 ، ص 124 ، ح 1 .