خود به تنهايى نيازم را برآور ، كارساز من باش و به چشم محبت به من بنگر و در همه امورم مصالح مرا در نظر گير ، زيرا اگر مرا به خود واگذارى در كارم فرومانم و به هركارى كه مصلحت من در آن است نپردازم و اگر مرا به بندگانت واگذارى روى درهم كشند و اگر به اقوامم حوالت دهى محرومم سازند و اگر عطا كنند عطايى اندك و پردردسر دهند و بر من منّت بسيار گذارند و بيش از حد نكوهشم نمايند . پس خداوندا ! به فضلت بىنيازم كن ، به بزرگىات مرتبهام را بلند گردان ، به عطاى گستردهات دستم را گشاده ساز و به رحمتت در همه امور كفايتم كن . » « 1 » شرط اساسى در اميدوارى به خدا ، تلاش براى اطاعت از او و اعتماد به نفس همراه با ايمان به وجود نيرويى فراتر از هر چيز است كه زمينه رسيدن به مقصود را فراهم و انسان را يارى مىكند .
2 - ( و لا يخافنّ إلّا ذنبه ) جز از گناه خود نترسد . آنچه سبب حساب و كيفر شود گناه است و هرچه جز آن ، معصيت نيست . ازاينرو ، ترس از عقوبت و عذاب بر غيرگناه توجيهى نخواهد داشت . ديگر اينكه ، هراس از روى دادن امور ناخوشايندى همچون فقر ، بيمارى ، از دست دادن دوستان و نزديكان ، فطرى و غريزى بوده و از مقصود امام عليه السّلام دور است . مراد آن است
هامش
( 1 ) . « اللهمّ لا طاقة لي بالجهد و لا صبر لي علي البلاء و لا قوّة لي علي الفقر فلا تحظر علي رزقي و لا تكلني إلي خلقك بل تفرّد بحاجتي و تولّ كفايتي و انظر إلي و انظر لي في جميع اموري فإنّك إن وكلتني إلي نفسي عجزت عنها و إن وكلتني إلي خلقك تجهّموني و إن ألجأتني إلي قرابتي حرّموني و إن أعطوا أعطوا قليلا نكدا و منّوا علي طويلا و ذمّوا كثيرا فبفضلك اللّهمّ فأغنني و بعظمتك فانعشني و بسعتك فابسط يدي و بما عندك فاكفني » صحيفه سجاديه ، دعاى 22 ، ترجمه انصاريان با اندكى تصرف .