الغارب : گردن و بخش فوقانى كمر كه به گردن منتهى مىشود و نيز به قسمت بالاى هرچيزى گفته مىشود .
مداعب : جمع « مدعبة » به معناى شوخى و بازى .
الورد : درآمدن به محل برگرفتن آب .
الصدر : بيرون آمدن و بازگشتن از محل برگرفتن آب .
الزلق : محلى كه پاها در آن ليز مىخورد .
ازورّ : منحرف شد .
انسلاخ : رفتن .
اعزبى : از من دور شو .
اسلس : نرم شد .
هشّ : خندان و آسوده گشت .
المأدوم : هرچيزى كه به همراه نان خورده مىشود .
الربيضة : گوسفندانى كه به همراه چوپانشان در مرتع گرد آمدهاند .
تربض : حيوان بر زمين مىنشيند .
يهجع : آرام مىشود .
قرّت عينه : چشمش روشن گشت .
البهيمة الهاملة : حيوانى كه بدون چوپان رها شده باشد .
عركت بجنبها بؤسها : اين تعبير كنايه از صبر بر ناراحتى است .
الغمض و الكرى : خواب .
الهمهمة : صداى آهسته .
تقشّعت : آشكار گشت .
در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى ) — صفحة 348
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص٣٤٨