فرستاده و آنان پس از جنگ كوتاهى پا به فرار گذاشتهاند . ( فدع عنك قريشا و تركاضهم في الضّلال ) قريش از روز نخست ، راه دشمنى و گمراهى را در برخورد با پيامبر و سپس امام على عليه السّلام در پيش گرفتند . پيش از اين در اينباره سخن گفته شد . « 1 » ( و أمّا ما سألت عنه من رأيي في القتال ) من در جهاد با پيمانشكنان و دينستيزان و شورشيان و خرابكاران مصمم هستم و در هيچ صورتى از اين اقدام بازنمىگردم .
امام و مردم
( لا يزيدني كثرة النّاس حولي عزّة و لا تفرّقهم عنّي وحشة ) كمى و فراوانى مردم در من اثرى ندارد كه من تنها مراعات خداوند را نموده و به خشنودى و خشم وى توجه دارم . خداوند از آفريدههايش بىنياز مىكند و هيچچيز از او بىنيازكننده نيست . قرآن درباره چنين كسانى مىفرمايد : « آيا از آنان مىترسيد با اينكه اگر مؤمنيد خدا سزاوارتر است كه از او بترسيد . » « 2 » و در آيه ديگرى نيز آمده است : « پس از مردم نترسيد و از من بترسيد و آيات مرا به بهاى ناچيزى مفروشيد . » « 3 » پيامبر خطاب به پروردگارش مىفرمايد : « اگر تو بر من خشم نگرفته باشى ، نگران هيچ چيز نيستم ؛ اما عافيت از سوى تو برايم دلنشينتر است . . . به نور جلوهگر تو پناه مىبرم كه تاريكىها را روشن كرد و كار دنيا و آخرت را بهبود ساخت ؛ پناه مىبرم كه خشم تو بر من فرو
هامش
( 1 ) . نك : شرح خطبه : 33 و 172 و 217 .
( 2 ) .أَ تَخْشَوْنَهُمْ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَتوبه / 9 : 13 .
( 3 ) .فَلا تَخْشَوُا النَّاسَ وَ اخْشَوْنِ وَ لا تَشْتَرُوا بِآياتِي ثَمَناً قَلِيلًامائده / 5 : 44 .