فقيهان حجت و معتبر است ؛ مگر آنكه قرينهاى بر خلاف آن موجود باشد .
امام در فقره بعدى به اين قرينه اشاره دارد : ( فلا يقنّطنّك إبطاء إجابته فإنّ العطيّة على قدر النّيّة ) خداوند گاه دعاى كسى را برآورده نمىسازد ؛ زيرا او را به دلايلى شايسته آن نمىبيند و او از هرچيزى آگاه است . ( و ربّما أخّرت عنك الإجابة ليكون ذلك أعظم لأجر السّائل ) گاهى نيز دعاكننده سزاوار استجابت دعا است ؛ ولى مصلحت اقتضا مىكند كه خواستهاش ديرتر برآورده شود . پس بايد صبر كند و نوميد نشود و بر نيايش و دعايش بيفزايد . در يك سخن ، خداوند بنا به حكمت و دانايىاش حاجتها را برآورده مىسازد ؛ نه آنگونه كه افراد خود بخواهند .
( و ربّما سألت الشّيء فلا تؤتاه و أوتيت خيرا منه عاجلا أو آجلا ) گاهى آدمى ، خواستهاى را به خير و مصلحت خويش مىپندارد و از خدا مىخواهد كه آن را برآورده سازد ؛ ولى خداوند مىداند كه آن به زيانش است و خداوند بهتر از آدمى از سود و زيانش آگاه است . ازاينرو چنين خواستههايى را برآورده نساخته و بهتر و نيكوتر از آن را برايش در نظر مىگيرد . نمونههايى از اين گونه موارد براى همگان در زندگىشان رخ داده است .
آخرت هدف است ، نه دنيا ( 17 - 18 )
« و اعلم يا بنيّ أنّك إنّما خلقت للآخرة لا للدّنيا و للفناء لا للبقاء و للموت لا للحياة و أنّك في قلعة و دار بلغة و طريق إلى الآخرة و أنّك طريد الموت الّذي لا ينجو منه هاربه و لا يفوته طالبه و لا بدّ أنّه مدركه فكن منه على حذر أن يدركك و أنت على حال سيّئة قد كنت