در روايتى ديگر از امام على عليه السّلام آمده است : « برحذر باشيد كه خداوند گاه آن قدر شما را مىپوشاند كه گويا شما را بخشيده است . » « 1 » ( و لم يشدّد عليك في قبول الإنابة ) خداوند پس از توبه بر گناهان گذشته بازخواست نمىكند و آنها را به رخ گنهكار نمىكشد و نعمتهاى خود را پياپى يادآور نمىشود . اين ويژگىها در آدميان يافت مىشود و اما خداوند با توبهكار گونهاى رفتار مىكند كه گويا هيچ گناهى از آغاز نداشته است . « 2 » ( و حسب سيّئتك واحدة ) خداوند هرگز از راه عدالت خارج نمىشود و بر گناهى بيش از آن كيفر نمىدهد و شايد نيز به كلى آن را ببخشايد . ( و حسب حسنتك عشرا ) پاداش خداوند بر كارهاى نيك از روى احسان و مهربانىاش چندين برابر است . ( و فتح لك باب المتاب ) انسان بهطور طبيعى ممكن است خطا كند و توبه او را از تكرار و پافشارى بر راه ناصواب بازمىدارد . بنابراين خوددارى از توبه خود نوعى ستمكارى و نافرمانى است . به عبارت ديگر خداوند ، انسانها را آفريد و به آنان امر و نهى كرد و حال عدل الهى اقتضا مىكند كه توبه خطاكاران را بپذيرد .
( ثمّ جعل في يديك مفاتيح خزائنه بما أذن لك فيه من مسألته ) ظاهر اين عبارت نشان مىدهد كه دعا سبب فزونى روزى مىشود . ظاهر گزارههاى دينى نزد
هامش
( 1 ) . « الحذر الحذر فو اللّه لقد ستر حتّى كأنّه قد غفر » نهج البلاغه : حكمت 29 .
( 2 ) . نك : الكافى : 2 / 435 ح 10 ؛ الاقناع : 2 / 185 ؛ وسائل الشيعة : 11 / 358 ح 8 و 14 ؛ اعانة الطالبين :
4 / 170 ؛ الجامع الصغير : 1 / 519 ح 3358 ؛ مجمع الزوائد : 10 / 199 ؛ فتح البارى : 13 / 393 ؛ المعجم الكبير : 10 / 150 ح 10281 و 22 / 306 ؛ مسند الشهاب : 1 / 97 ح 107 ؛ كشف القناع :
6 / 196 ؛ سنن ابن ماجه : 2 / 1420 ح 4250 ؛ السنن الكبرى : 10 / 154 ؛ كنز العمال : 3 / 311 ح 6705 و 4 / 207 ح 10174 ؛ كشف الخفا : 1 / 296 ح 944 .