ترجمه
( نامه به فرماندار مصر ، محمد بن ابى بكر ، هنگامىكه او را در آغاز سال 37 هجرى به سوى مصر فرستاد : ) با مردم فروتن باش ، نرمخو و مهربان باش ، گشادهرو و خندان باش . در نگاههايت و در نيمنگاه و خيره شدن به مردم ، به تساوى رفتار كن تا بزرگان در ستمكارى تو طمع نكنند و ناتوانها در عدالت تو مأيوس نگردند ؛ زيرا خداوند از شما بندگان درباره اعمال كوچك و بزرگ ، آشكار و پنهان خواهد پرسيد . اگر كيفر دهد شما استحقاق بيش از آن را داريد و اگر ببخشد از بزرگوارى اوست .
آگاه باشيد اى بندگان خدا ! پرهيزكاران از دنياى زودگذر به سلامت گذشتند و آخرت جاودانه را گرفتند . با مردم دنيا در دنياشان شريك گشتند ؛ امّا مردم دنيا در آخرت آنها شركت نكردند . پرهيزكاران در بهترين خانههاى دنيا سكونت كردند و بهترين خوراكهاى دنيا را خوردند و همان لذّتهايى را چشيدند كه دنياداران چشيده بودند و از دنيا بهره گرفتند ؛ آنگونه كه سركشان و متكبّران دنيا بهرهمند بودند . سپس از اين جهان با زاد و توشه فراوان و تجارتى پرسود به سوى آخرت شتافتند . لذّت پارسايى در ترك حرام دنيا را چشيدند و يقين داشتند در روز قيامت از همسايگان خدايند ؛ جايگاهى كه هرچه درخواست كنند ، داده مىشود و هرگونه لذّتى در اختيارشان قرار دارد .
واژهشناسى
آس : از مصدر « مواساة » به معناى برابرى است .
حاف عليه : بر او ستم روا داشت .