در دريافتى واقعى خود به ازاى هر ساعت كار شاهد بودند ، زنان كارگر در همين رده درآمدى ، از سطح متوسطى از رشد واقعى دستمزد ؛ يعنى 8 / 2 درصد بهرهمند شدند . « 1 »
شكاف جنسيتى كوچكتر شده است ، اما نه به دليل آنكه درآمد زنان افزايش وسيعى پيدا كرده باشد ، بلكه در وهله اول به اين دليل كه دستمزد مردان كاهش يافته است . اما اين افزايش قدرت كسب درآمد زنان نيز بسيار سريع در حال رنگ باختن است . دستمزدهاى متوسط زنان در سال 1989 شروع به پايين آمدن كرد و در حال حاضر دستمزد زنان ، به غير از زنانِ داراى تحصيلات دانشگاهى ، براى همه گروهها در حال كاهش است . چنين كاهشى وضع را براى زنان مشكلتر مىكند آنجا كه بخواهند از پسِ هزينههاى سنگين تك والد بودن برآيند .
اما آنهايى كه در پايينترين پلههاى نردبان اقتصادى هستند چه ؟ متأسفانه بيش از 12 ميليون آمريكايى در مشاغلى كار مىكنند كه نمىتواند آنها را از آستانه فقر بيرون آورد . بخشى از مسئله مربوط به دستمزدهاى حداقلىِ رو به كاهش است . قدرت خريد اين گونه دستمزدها فقط به اندازه دو سوم قدرت خريد آنها در اواسط دهه 1960 است . دستمزد حداقلى از سال 1981 تا 1989 و بار ديگر از 1991 تا سپتامبر 1996 ثابت بود . در واقع ، آخرين بارى كه دستمزد حداقلى مىتوانست يك خانواده سه نفره را بالاى خط فقر نگه دارد در سال 1980 بود . « 2 » ثابت نگه داشتن دستمزد حداقلى براى
هامش
( 1 ). Ibid , p . 25 .( 2 ). Edward N . Wolff , " The Economic Status of Parents in Postwar America , " paper prepared for the Task Force on Parent Empowerment , Sept . 20 , 1996 .