مردان طبقه ضعيف را در نظر بگيريد . نتايج جنگ عليه فقر را به هر صورتى كه ارزيابى كنيم ، مى بينيم كه سيستم رفاه اجتماعى برآمده از آن ، به صراحت زنان را در كانون توجه خود قرار داده است . مردان به ويژه مردان فقير ، كاملًا مورد غفلت واقع شدهاند . همانطور كه ديديم ، برنامهاى كه در حال حاضر براى خانوادههاى فقير كمك مالى ارائه مىكند ، به گونهاى طراحى شده است كه پدران را به عمد از دايره شمول خارج مىكند .
بذر اين گونه برنامههاى رفاهى در جريان ركود بزرگ « 1 » كاشته شد . دولت فدرال ، در شرايطى كه بيش از يك چهارم نيروى كار بيكار بود ، دست به كار تدارك برنامههاى رفاهى شد . برنامه كمك به كودكان نيازمند « 2 » ، كه به زنان بيوه يارانه پرداخت مىكرد تا بتوانند در خانه بمانند و مراقب كودكان خود باشند ، بخشى از قانون تأمين اجتماعى سال 1935 بود . ليست مشمولان اين برنامه به سرعت افزايش يافت تا مادران طلاق گرفته يا مادران هرگز ازدواج نكرده را نيز در برگيرد .
در طول زمان تفاوت رو به رشدى ميان مزاياى برنامه كمك به كودكان نيازمند كه با شتاب تمام رشد مىكرد ، با مزاياى سرپرستهاى بيكار خانوارها كه همچنان راكد مانده بود ، به وجود آمد . همچنان كه اين شكاف وسيعتر مىشد ، براى پدران و مادران دشوارتر بود كه با هم بمانند . بر مبنايى كاملًا اقتصادى ، اگر يك پدر شاغل همسر و فرزندان خود را ترك مىكرد به سود آنها عمل كرده بود زيرا آنها مىتوانستند كمكهاى مربوط به برنامه
هامش
( 1 )- Great Depression .ركود بزرگ ا از سال 1929 در آمريكا آغاز شد و تقريباً سراسر جهان را تا آغاز دهه 1940 تحت تأثير قرار داد
( 2 )- Aid to Dependent Children ( ADC )