هزينههاى سالمند شدن را به عهده بخش اجتماعى و هزينههاى نگهدارى از كودك را به عهده خود والدين گذاشتهايم . اين امر سختىهاى بىموردى را براى والدين بهوجود آورده است ، زيرا اين هجم جديد سياستگذارى در زمانى اتفاق افتاده كه دستمزدها در حال سقوط و ساختار خانواده در حال خرد شدن است .
والدين و كودكان به حال خود رها شدهاند ، نه به اين دليل كه خزانه آمريكا خالى است . بودجه فدرال از زمان لايحه جى آى ، تاكنون 30 برابر افزايش يافته است . در سال 1996 عمو سام 56 / 1 تريليون دلار خرج كرده است . « 1 » فقط اندكى از اين دلارها راه خود را به سوى والدين و كودكان پيدا مىكنند . براى مثال ، در سال 1996 ، دولت 349 ميليارد دلار صرف تأمين اجتماعى كرد در حالى كه فقط 17 ميليارد دلار به برنامه كمك به خانوادههاى داراى فرزند نيازمند اختصاص داد . « 2 » بنا به گفته پيتر پترسون ، اقتصاددان و كارشناس امور مالى ، مزاياى سرانه فدرال براى افراد ميانسال در مقايسه با مزاياى سرانه كودكان ، 12 به 1 است . در فصل هشتم خواهيم ديد كه اين ناهماهنگى شديد به شكل ناگهانى و خود به خود به وجود نيامده ، بلكه حاصل افزايش نفوذ سياسى شهروندان درجه يك است .
حرف آخر
پس همه اين تغييرات در سياستگذاريها براى مادران و پدران معمولى
هامش
( 1 ). Office of Management and Budget , Budget of the U . S . Government , Fy 1998 ( Washington , D . C . : GPO , 1997 ) , Historical Tables , Table 3 . 1 .( 2 ). Ibid . , Table 8 . 5 .