از 08 / 1 درصد پيش از جنگ به 6 / 3 درصد در سال 1950 رسيد . « 1 »
مقررات مالياتى و لايحه جى اى ؛ يعنى برجستهترين سياستهاى طرفدار خانواده در دهه 1950 ، بدون شك به شكوفايى و قدرت اين دهه كمك كرد . در اين سالها ، ايالات متحده هم از توسعه اقتصادى بىسابقه و هم از يك همبستگى اجتماعى چشمگير بهرهمند گرديد . نسبت بزرگسالانى كه ازدواج مىكردند افزايشى تاريخى پيدا كرد و نرخ طلاق كاهش يافت . وضعيت كودكان نيز به مراتب بهتر از تمام نسلهاى گذشته گرديد . نرخ فقر كودكان و نيز نرخ بزهكارى نوجوانان و مرگومير كودكان كاهش يافت ، در حالى كه نرخ فارغ التحصيل شدن از دبيرستان بهبود سريعى را نشان مىداد .
نكته آخر آنكه اگر دوران طلايى خانواده آمريكايى ريشه در سياستهاى حمايتى دولت و اندازه قابل توجهى از بودجه عمومى داشت ، پايدارى آن نيز به وسيله جنبش قدرتمند كارگران بود . اين جنبش مطمئن بود كه ثمرات رشد بالا و توليد فزاينده ميان كارگران و مديران تقسيم مىشود . در واقع در دوره 1978 - 1946 درآمد كارگران عملًا با سرعت بيشترى از درآمد مديران افزايش يافت .
سياستهاى مالياتى عليه والدين جهتگيرى پيدا مىكند
پس از دهه پنجاهِ محافظهكاران ، دهه طغيانگر شصت فرا رسيد ؛ دههاى كه در آن منتقدان چپگرا شروع به بدگويى دربار رفتار حمايتگرانه نسبت
هامش
( 1 ). Milton Greenberg , The G . I . Bill : The Law That Changed America ( New York : Lickle , 1997 ) , pp . 61 , 98 .