نمىشود ؛ چنانكه فاضل لنكرانى « 1 » فرموده است ؛ همچنين به مناطقى كه بيمارى مسرى مانند طاعون در آن شيوع يافته تبعيد نمىگردد ، چنانكه از رملى « 2 » [ از اهل سنت ] نيز نقل شده است .
مدت تبعيد
مشهور در نظر شيعهء مدّت تبعيد ، يك سال است ؛ بدون كم و زياد ؛ « 3 » بلكه خلافى در آن نيست . « 4 »
مقصود از يك سال كه مدت تبعيد است ، سال قمرى است نه شمسى ؛ « 5 » چنانكه بيشتر احكام شرع ، مترتب بر ماههاى قمرى است « 6 » و از معاصران ، گلپايگانى به اين موضوع تصريح كرده و گفته است : مقصود از سال و ماه ، قمرى است نه شمسى ؛ زيرا احكامى كه از ناحيهء شرع وارد شده و از ماه و سال سخن گفته ، حمل بر قمرى مىشود . « 7 »
از اهل سنت نيز ، رملى متعرض اين مسأله شده است . « 8 »
هامش
( 1 ) - تفصيل الشريعة ، ج 145 .
( 2 ) - نهاية المحتاج ، ج 7 ، ص 428 ؛ كشف القناع ، ج 6 ، ص 93 .
( 3 ) - المقنعة ، ص 777 .
( 4 ) - ذخيرة الصالحين ، ج 8 ، ص 41 .
( 5 ) - الروضة البهية ، ج 9 ، ص 109 .
( 6 ) - بيست و پنج رساله فارسى مجلسى ، ص 402 .
( 7 ) - الدر المنضود ، ج 7 ، ص 428 .
( 8 ) - نهاية المحتاج ، ج 4 ، ص 428 .