دزديده بودند ، به خوبى به فروش مىرسيد . احتمال مىرود ، كه اقدامات اين دستهها بهعنوان نوعى جنگهاى محدود ملى عليه متجاوزان مغول به حساب مىآمده است .
باتوجه به اينكه اعضاى اينگونه دستهها از مردم بومى و محلى بودهاند ، روشن مىشود ، كه ميان آنان و سپاهى كه از آن نواحى عبور مىكرده است ، تفاوت موجود بوده است .
اما همراهان برخى از شاهزادگان ، كه براى برگزارى جشنها از مردم به زور پول مىگرفتهاند تا بتوانند مجلس جشن تشكيل دهند ، با اين گونه دستههاى راهزنان شباهت داشتهاند « 1 » .
غازان عليه اينگونه دستهها نيز قيام كرد . او تمام كسانى را كه از راهزنان حمايت مىكردند ، - صرفنظر از قوميتشان - مقصر دانست و براى آنان نيز چون راهزنان مجازات مرگ تعيين كرد . همچنين به سركردگى يكى از اميران ، سپاهى كه از 000 ر 10 تن تشكيل مىشد ، مأمور حفظ امنيت جادهها گرديد . در مناطق خطرناك پاسدارانى گمارده شدند ، كه موظف بودند ، با تمام راهزنان آن منطقه بجنگند ؛ در غير اين صورت مواجب آنها داده نمىشد . به اين وسيله مىخواستند از همكارى پاسداران با راهزنان جلوگيرى كنند . اين پاسداران اجازه داشتند ، كه در عوض حمايت از مسافران از آنان مبلغ معينى باج بگيرند : براى هر چهار رأس الاغ و هردو رأس شتر نيم اقچه . تجاوز از اين مبلغ به شدت ممنوع شده بود . الواح عدل كه حاكى از عوارض تعيين شده بود ، در معابر عمومى آويخته شد . در اين الواح ضمنا نام سپاهى پاسدار در هر قسمت قيد شده بود تا بدينوسيله از دخالت ديگران در امور پاسدارى جلوگيرى شود .
ساكنان دهات هر منطقه كه تا اين هنگام از روى رغبت با غارتگران همكارى داشتند ، به فرمان غازان چنانچه نمىتوانستند امنيت آن منطقه را تضمين كنند ، موظف -
هامش
( 1 ) - خواندمير ج 3 : 63 ص ب .