اين آيه شريفه حكم ممنوعيت ارتباط با كفار ، منحصرا براى كفار حربى قرار داده شده است ] و اما الثانى فكقوله تعالى
إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ *
( الرعد / 7 ) فهو ( ص ) بالنسبة الى قومه منذر و ليس عليهم بمصيطر اما نوع دوم [ يعنى حصر موضوع در حكم ] مانند اين آيه شريفه است كه خطاب به پيامبر اسلام ( ص ) مىفرمايد : همانا تو تنها بيمدهنده و پيام رسان هستى . پس براساس اين آيه ، پيامبر اسلام ( ص ) نسبت به قوم خودش تنها بعنوان يك مبلغ و پيامرسان كه از عواقب بد كفر و گناه مردم را بيم مىدهد مطرح است و بر آنها سلطه و زورى ندارد . [ كه در اينجا موضوع ( يعنى پيامبر ) در حكم منذر بودن منحصر شده است ] الى غير ذلك من الآيات المسوقة بالحصر و غير اينها از نمونه آيات ديگرى كه به انگيزه رساندن حصر بيان شدهاند .
3 - من ادوات الحصر ( بل الاضرابية ) ( يكى از ادوات حصر ، بل اضرابيه است )
يكى ديگر از الفاظى كه دلالت بر حصر مىكند « بل » اضرابيه است و البته حصر مورد نظر در اينجا از نوع حصر اضافى مىباشد يعنى لفظ « بل » نسبت به ما قبل از خود ( مضرب عنه ) دلالت بر حصر دارد نه نسبت