( 1 ) مايهء آزمون و گرفتارى فرزندان او هم هست .
خالد بن خداش از عبد اللّه بن وهب ، از سعيد بن ابى ايوب ، از جعفر بن ربيعه و زياد غلام مصعب نقل مىكرد كه * از رسول خدا ( ص ) در مورد آدم پرسيدند : آيا پيامبر بوده است يا فرشته ؟ فرمود : پيامبرى بود كه به افتخار گفتگو با خداوند نائل شده بود .
خالد بن خداش از عبد اللّه بن وهب ، از ابن لهيعة ، از حارث بن يزيد ، از علىّ بن رباح از عقبة بن عامر [ 1 ] ، از رسول خدا ( ص ) نقل مىكند كه مىفرموده است * مردم از لحاظ نسبت به آدم و حواء چون پيمانهء لبريزند ( همه در اصل و نسب از اين جهت مشتركند ) خداوند در روز قيامت از نسب و گهر شما نمىپرسد ، گرامىتر شما در پيشگاه خداوند ، پرهيزگارتر شماست .
هشام بن محمد از پدر خود ، از ابو صالح ، از ابن عباس نقل مىكند كه مىگفته است * آدم از بهشت ميان نماز ظهر و عصر بيرون شد و به زمين فرود آورده شد . مدت توقف او در بهشت نصف روز از روزهاى آخرت بوده كه پانصد سال است ، و روز دوازده ساعت و معادل هزار سال است كه اهل دنيا به حساب آورند . آدم در هند روى كوهى كه نامش نوذ [ 2 ] بود فرود آمد و حواء در جدّه [ 3 ] . آدم با خود بوى خوش بهشتى آورد و آن بوى خوش تمام درختان و كوه و دشت آنجا را انباشته كرد و همه چيز آن سرزمين بوى خوش گرفت ، عطرهاى خوش كه از آن سرزمين مىآوردند همان بوى خوش بهشتى آدم است ، و گويند از چوب بهشت هم با خود آورد و حجر الاسود هم كه از برف سپيدتر بود همراهش بود ، عصاى موسى هم از همان چوب بهشت است و طول آن ده ذراع و برابر طول موسى ( ع ) بوده است ، و دسته تيشه و طنابى و پتكى و سندانى و انبردستى نيز همراهش بود ، و چون آدم بر كوه فرود آمد متوجه شد مقدارى آهن در آن كوه است ، گفت اين سندان و پتك براى اين كار بوده است و با تبر به قطع شاخههاى كهنه و خشكيده پرداخت و آتش بر افروخت و آهن را ذوب كرد و نخستين چيزى كه ساخت دشنهيى بود كه آن را به كار مىبرد ، سپس
هامش
[ 1 ] . عقبه بن عامر ، از بزرگان انصار و از دوازده تنى است كه در عقبهء اول حضور داشته است ، رك : اسد الغابة ، ج 4 ، ص 417 . - م .
[ 2 ] . نوذ ، نامى كوهى در سرانديب ، معروف به خرّمى و سر سبزى و محل نزول آدم ، رك : معجم البلدان ، ج 8 ، مصر ، 1336 هجرى ، ص 324 . - م .
[ 3 ] . جده ، اگر چه غالبا به فتح جيم تلفظ مىشود ولى به ضم ضبط كردهاند ، بندرى در ساحل بحر احمر و هفتاد كيلومترى مكه ، رك : دائرة المعارف الاسلاميه ، ج 6 ، انتشارات جهان ، تهران ، ص 309 . - م .