( 1 ) از قول مادرش سيرين نقل مىكرد كه مىگفته است * من نيز هنگام مرگ ابراهيم حضور داشتم . پيش از آنكه ابراهيم بميرد من و خواهرم را كه آه و فرياد مىكشيديم رسول خدا منع نمىفرمود ولى همين كه ابراهيم مرد ، پيامبر ( ص ) ما را از بلند گريستن منع فرمود و در حالى كه رسول خدا و عباس نشسته بودند ، فضل بن عباس كودك را غسل داد . گويد ، آن گاه جسد او را بردند و من ديدم رسول خدا ( ص ) بر لب گور نشسته و عباس كنار او بود و فضل بن عباس و اسامة بن زيد وارد گور او شدند و من همان جا مىگريستم و كسى مرا منع نكرد .
در آن روز خورشيد گرفت و مردم گفتند براى مرگ ابراهيم خورشيد گرفته است و پيامبر ( ص ) فرمود : خورشيد براى مرگ و زندگى كسى نمىگيرد . و پيامبر سوراخى در لحد ديد و دستور فرمود آن را بپوشانند و چون در آن مورد از پيامبر سؤال كردند ، فرمود : اين نه سودى مىرساند و نه زيانى ولى موجب آسايش خاطر زندگان است ، و خداوند دوست دارد بنده هر كارى كه مىكند آن را استوار انجام دهد . ابراهيم روز سه شنبه دهم ربيع الاول سال دهم هجرت درگذشت .
واقدى گويد يعقوب بن محمد بن ابى صعصعه ، از عبد اللّه بن عبد الرحمن بن ابى صعصعه نقل مىكرد كه * ابراهيم پسر رسول خدا ( ص ) در بنى مازن در خانهء ام بردة درگذشت و پيامبر ( ص ) فرمود او را دايهيى است كه مدت شيرخوارگى او را در بهشت تمام مىكند . جنازهء ابراهيم را از خانهء ام برده بر سرير كوچكى بيرون آوردند . در بقيع رسول خدا ( ص ) بر آن نماز گزارد و به رسول گفتند او را كجا دفن كنيم ، فرمود : كنار گور فقيد از دست رفته عثمان بن مظعون . و پيامبر به ام برده ، نخلستان كوچكى كه معروف به نخلستان عبد اللّه بن زمعة بن اسود اسدى بود عنايت فرموده بود و او آنجا كوچيده بود .
واقدى مىگويد عبد اللّه بن عاصم حكمى ، از عمر بن حكم بن ثوبان نقل مىكرد كه * پيامبر ( ص ) دستور فرمود سنگى كنار گور ابراهيم نهادند و روى گور او آب ريختند .
همچنين واقدى از محمد بن عبد اللّه بن مسلم نقل مىكند كه مىگفته است عبد اللّه بن ابى بكر بن محمد بن عمرو بن حزم براى عمويم زهرى نقل مىكرد كه پيامبر ( ص ) مىفرمود * اگر ابراهيم زنده مىماند ، پرداخت جزيه را از همهء قبطىها برمىداشتم .
حكم بن موسى پدر ابو صالح بزاز گويد وليد بن مسلم ، از قول پسر جابر نقل مىكرد كه شنيده است مكحول از قول پيامبر ( ص ) حديث مىكرده كه فرموده است * اگر ابراهيم
الطبقات الكبرى ( فارسي ) — صفحة 131
مساهمون: محمود مهدوى دامغانى
ص١٣١