( 1 ) شما داراى دژهاى استوار و اسلحهء كافى هستيد ، و بر شماست كه با محمد ( ص ) جنگ نمائيد و گر نه ما چنين و چنان خواهيم كرد و هيچ چيز مانع ما نخواهد بود كه حتى خلخالهاى پاهاى زنانتان را بيرون بكشيم و به غارت ببريم .
هنگامى كه موضوع اين نامه به اطلاع پيامبر ( ص ) رسيد ، بنى نضير براى مكر و خدعه جمع شده بودند و كسى را به حضور پيامبر فرستادند و پيغام دادند كه همراه سى نفر با اصحاب خود پيش ما بيائيد و سى نفر هم از علماى ما بيرون مىآيند و در مَنْصِف با يك ديگر ملاقات خواهيم كرد .
علماى ما گفتار ترا خواهند شنود ، اگر آنها ترا تصديق نمودند و ايمان آوردند ما هم خواهيم گرويد ، چون فرستادهء ايشان پيام خويش را گزارد ، بامداد فرداى آن روز پيامبر ( ص ) همراه سپاه به سوى ايشان حركت فرمود و به بنى نضير گفت .
شما در نظر من قابل اعتماد و اطمينان نيستيد مگر اينكه عهد و پيمانى استوار ببنديد ، ولى آنها اين پيشنهاد را نپذيرفته و از آن سر باز زدند ، پيامبر ( ص ) آن روز را با آنها جنگ نمود و فرداى آن روز با سپاهيان آهنگ بنى قريظه كرد و بنى نضير را ترك فرمود .
پيامبر بنى قريظه را به انعقاد پيمان دعوت كرد كه پذيرفتند و فرداى آن روز با سپاه بسوى بنى نضير بازگشت و با آنها وارد جنگ شد و آنها سرانجام به تبعيد تسليم شدند ، و قرار شد هر خانواده به اندازهء بار يك شتر از كالاهاى خود را همراه با پارهاى از مصالح ساختمانى چون در و چوب با خود ببرند . نخلستانها و محصول خرماى بنى نضير بنا بفرمان الهى به پيامبر ( ص ) اختصاص يافت ، خداوند عزّ و جلّ در اين مورد فرموده است :
وَ ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَ لا رِكابٍ
.
« آنچه خداى تعالى به عنوان فىء و غنيمت براى رسول خدا ، از اموال جهودان عنايت فرمود ، شما را در آن سعى و كوششى نبوده است يعنى جنگ و قتالى نكردهايد » قسمتى از آيهء 6 سورهء 59 .
پيامبر ( ص ) بيشتر غنايم را ميان مهاجران تقسيم فرمود و به دو نفر از