( 1 ) شوال و شش ماه بعد از واقعهء بنى نضير اتفاق افتاده است .
عايشه مىگويد ، غزوهء بنى نضير كه طايفهاى از يهوديان بودند شش ماه بعد از جنگ بدر صورت گرفت . منازل و نخلستانهاى آنها در اطراف مدينه بودند .
پيامبر ( ص ) ايشان را محاصره كرد و آنها به تبعيد تن دادند و قرار شد كه هر خانواده به اندازهء بار يك شتر كالا و وسائل زندگى غير از سلاح با خود ببرد و آيات اول سورهء حشر دربارهء ايشان نازل گرديد .
پيامبر ( ص ) به آنها اعلان جنگ داد و پس از اينكه به شرط تبعيد آنها صلح صورت گرفت آنها را به ناحيهء شام تبعيد فرمود و آنها از تيرهاى بودند كه جلاى وطن نكرده بودند و حال آنكه اين موضوع از فرايض مذهبى آنها بود و اگر اين تبعيد صورت نمىگرفت خداوند آنها را در اين جهان به اسيرى و كشته شدن عذاب مىفرمود .
اينكه در آيه راندن نخست تعبير شده منظور راندن آنها به ناحيهء شام است ، زهرى هم از قول عايشه همين معنى را نقل كرده است و خدا داناتر است .
عبد الرحمن بن كعب بن مالك هم از قول يكى از صحابه دربارهء اين غزوه چنين روايت مىكند : كافران قريش براى عبد الله بن ابىّ و ديگر بتپرستان اوس و خزرج پيش از جنگ بدر كه پيامبر در مدينه بود نوشتند ، شما اين مرد را محمد ( ص ) پناه دادهايد و به خدا سوگند كه اگر با او جنگ نكنيد و او را بيرون ننمائيد همگى به جنگ شما خواهيم آمد و پس از كشتن جنگجويان شما زنانتان را بر خودمان روا و حلال خواهيم دانست .
چون اين نامه به عبد الله بن ابىّ و ديگر بتپرستان رسيد براى جنگ با پيامبر ( ص ) جمع شدند . پيامبر پس از اطلاع آنها را ملاقات نمود و فرمود مثل اينكه تهديد قريش شما را به كارهايى واداشته است ؟ كيد و مكر آنها نسبت به شما بيشتر از كيد و مكر خود شما نيست ، آيا مىخواهيد با فرزندان و برادران خود جنگ كنيد و كشتار نمائيد ؟ و چون اين گفتار پيامبر را شنيدند متفرق و پراكنده شدند . و اين مطلب به اطلاع قريش هم رسيد .
پس از واقعهء بدر هم كفار قريش براى يهوديان مدينه چنين نوشتند كه
دلائل النبوة ومعرفة أحوال صاحب الشريعة ( فارسي ) — صفحة 333
مساهمون: محمود مهدوى دامغانى
ص٣٣٣