( 1 ) كافر شدند و آيهء 156 سورهء 7 دربارهء ما و ايشان نازل شده است :
« وَ كانُوا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُوا »
« پيش از ظهور او اهل كتاب وسيلهء او طلب پيروزى مىكردند بر كسانى كه كافر شدهاند » .
ابو عبد الله حافظ با اسناد خود از على ازدى روايت مىكند كه يهوديان مىگفتند پروردگارا اين پيامبر را زودتر برانگيز تا ميان ما و مردم حكم نمايد و بدين وسيله آرزوى پيروزى بر مردم مىكردند .
سعيد بن جبير از ابن عباس روايت مىكند كه يهوديان خيبر با قبيلهء غطفان جنگ داشتند ، در آغاز جنگ يهوديان منهزم شدند ولى دوباره به جنگ برگشتند در حالى كه اين دعا را ميخواندند . پروردگارا ترا سوگند ميدهيم به حق پيامبر امى كه وعده دادهاى در آخر الزمان او را براى ما برانگيزى ، ما را بر دشمن پيروز گردان و در طول جنگ همچنين اين دعا را ميخواندند تا اينكه غطفان گريختند امّا چون پيامبر برانگيخته شد كفر ورزيدند و خداوند متعال آيهء 156 سورهء 7 را نازل فرمود . راويان ديگرى هم همين شأن نزول را براى اين آيه از ابن عباس روايت كردهاند .
ابو عبد الله حافظ با اسناد خود از عكرمه روايت مىكند كه گروهى از اهل كتاب به رسولان خود ايمان آوردند و گفتار ايشان را تصديق نمودند و به محمد ( ص ) پيش از بعثت ايمان آوردند ولى هنگامى كه آن حضرت مبعوث شد همچنان كفر ورزيدند و اين است معنى اين آيه .
فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ
« امّا كسانى كه چهره ايشان سياه مىشود به آنها مىگويند آيا شما پس از اينكه ايمان آوريد كافر شديد » بخشى از آيهء 106 سورهء 3 .
گروهى هم از اهل كتاب به پيامبران خود و به پيامبرى محمد ( ص ) قبل از بعثت ايمان داشتند و پس از بعثت هم به آن حضرت گرويدند و اين آيه در مورد ايشان نازل شده است .
وَ الَّذِينَ اهْتَدَوْا زادَهُمْ هُدىً وَ آتاهُمْ تَقْواهُمْ
« كسانى كه رهنمون شدند راهنمائى ايشان بيشتر شده و پرهيزگارى ايشان نتيجهاش بخودشان ميرسد » آيهء