كه به اسم ظاهر الفضل رفع داده است ) .
505
كلن ترى في النّاس من رفيق * اولى به الفضل من الصّدّيق
كاف حرف جرّ و قول محذوف مجرور آن الخ ، حرف ناصبه ، فعل و فاعل ، متعلّق به ترى ، من زائده ، مجرور به من محلا منصوب مفعول ترى ، اسم تفضيل صفت براى رفيق ، متعلّق به اولى ، فاعل براى اولى ، متعلّق به اولى .
آن مثل سخن شماست كه مىگوئيد : لن ترى الخ ، يعنى هرگز نخواهى ديد در ميان مردم ، دوستى را كه شايستهتر به آن دوست باشد ، ( نسبت به ) فضيلت از صدّيق .
چكيدهء بحث اسم تفضيل :
اسم تفضيل :
عبارت است از وصف غير منصرفى بر وزن افعل ، كه براى بيان برترى فردى نسبت به ديگرى ، در معناى مصدرى آن به كار مىرود ، مانند افضل ، افضلان ، افضلون ، فضلى ، فضليان ، فضليات .
اسم تفضيل از همان فعلى ساخته مىشود كه صيغهء تعجّب از آن ساخته مىشود .
اگر فعلى ، شرائط لازم را نداشت ، براى افادهء تفضيل از امثال اشدّ كمك مىگيريم .
صور آن 1 - با ال ، الافضل
2 - مضاف ، افضل القوم
3 - مجرّد و با من جارّه ، افضل منه
احكام صور فوق :
1 - بعد از اسم تفضيل مجرّد ، من ابتداى غايت ، لفظا و يا تقديرا ، به كار مىرود .
2 - اسم تفضيل مجرّد ، هميشه به صورت مفرد ، مذكّر به كار مىرود ، اگرچه موصوف آن به صيغهء ديگرى باشد .