تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ألفية ابن مالك ( فارسى ) — صفحة 162

مساهمون:

ص١٦٢

اعراب مستثنى به الّا

1 - تام :

الف ) موجب

1 - متصل : مستثنا مقدّم : نصب آن واجب است مانند : جاء الّا زيدا القوم . مستثنا مؤخّر : نصب واجب است مانند : جاء القوم الّا زيدا . 2 - منقطع : مستثنا مقدّم : نصب واجب است ، مانند : جاء الّا حمارا القوم . مستثنا مؤخر : نصب واجب است ، مانند : جاء القوم الّا حمارا .

ب ) منفى

1 - متصل :

مستثنا مقدّم : نصب بنا بر نظريهء مصنّف مانند : ما جائنى الّا زيدا القوم . مستثنا مؤخر : بدل قرار دادن بهتر است ، مانند : ما جائنى القوم الّا زيد .

2 - منقطع :

مستثنا مقدم : نصب ترجيح دارد ، مانند : ما جائنى الّا حمارا القوم . مستثنا مؤخر : نصب ترجيح دارد ، مانند : ما جائنى القوم الّا حمارا .

2 - مفرّغ :

به حسب تقاضاى عامل اعراب مىگيرد ، مانند : لا تنصر الّا عليّا .

اعراب مستثنا در فرض تكرار « الّا »

1 - تكرار براى تاكيد است : اسم بعد از الّاى دوم ، بدل براى ماقبل است ، مانند لا تمرر بهم الّا الفتى الّا العلاء . 2 - تكرار براى تاكيد نيست : 1 - در استثناى مفرّغ : مستثناى اولى را به حسب عامل اعراب داده و بقيه منصوب است ،