است . « 359 » اين وقايعنگارى به شش مرحله تقسيم مىشود : پنج مرحله در مكه و يكى در مدينه است . خط متمايز اين تقسيمبندى عبارت است از اينكه به عقيدهء موير ، هجده سوره قبل از تبليغ ( رسالت ) نازل شده و مربوط مىشود به دورهاى كه محمد ( ص ) به طور غير صريح و مبهم براى رسالت دعوت شده بود . اين طبقهبندى بطور اساسى مبتنى بر سيرهء اسلامى پيامبر ( ص ) مىباشد . بنابراين متكى بر رواياتى است كه خود بايد مورد نقد قرار گيرند . ولى از نظر تاريخنگارى نمىتوان دورهء تبليغ محمد ( ص ) را در مكه با اطمينان مشخص كرد ، پس چطور مىتوان تا يكسال تقريب وحى فلان يا به همان سوره را تعيين نمود ؟ چگونه مىتوان قبول كرد كه سورهء فاتحه متنى مربوط به دورهء قبل از تبليغ مىباشد و حال آنكه اين نماز وضع كاملا روشنى عليه غير مسلمانان دارد ؟ اين روش طبقهبندى بر حسب وقايع ثبت شدهء روايات آنقدر مايهء تعجب است كه در همان لحظاتى كه موير مشغول نوشتن آن است ، مكتب آلمانى روش خيلى مطمئنترى را تعيين مىكند .
از 1844 ويل مطالعهاى در قرآن به عمل مىآورد كه در سال 1872 شكل قطعى خود را مىيابد و با موفقيت واقعا تنها متد ( روش ) ثمربخش را بوجود مىآورد . « 360 » وقايعنگارى اسلامى راهى شايان اعتماد در
هامش
( 359 ) و . موير : « شهادت قرآن به كتب مقدس يهود و نصارا » ( لندن 1855 ) و « قرآن ، تركيب و تعليمش » ( لندن 1878 ) . اين اثر اخير وضع قطعى پيروزى را مشخص مىكند .
اين طبقهبندى مجدد بوسيلهء موير نقل شده در « زندگانى محمد ( ص ) » ( لندن 61 - 1858 ، چاپ جديد با تجديد نظر ت . ه . وير ، ادنبورگ ، 1923 ) .
( 360 ) ژ . ويل : « مقدمهء تاريخى - انتقادى بر قرآن » ( بيلفلد 1844 ، چاپ دوم ليپز - يك 1872 ) .