كه اين نظريات خيلى هم ناچيز نبوده است . « 164 » بالاخره چهار قراءتى كه صورت « چهارده » نفرى قاريان را تكميل مىكند ، بواقع نشان دهندهء جريانى مخالف جريان « هفت » و يا « ده » مىباشد . خصيصهء برجستهء آنها امتيازى است كه به حركت كنار لبها دادهاند و در نتيجه از تلفظ كلمات بطور كامل خوددارى مىنمايند . اگر قراءت شخصى چون طلحة بن مصرف ( متوفى 112 / 730 ) « 165 » و يا ديگرى مورد قبول نمىيابد ، در عوض طرفداران ابن مسعود و ابى مانند شيعيان كه ياد مصحف على ( ع ) را زنده نگه مى - دارند و بالاخره تمام آنها كه طرفدار به كار بردن عقل در قراءت قرآن هستند ، مثل به كار بردن آن در تفسير قرآن ، همهء اينها مىكوشند تا اين چهار نفر رئيس مكتب قراءت را نيز به قبولانند ، تا تمايلات ايشان نيز در ميان « قاريان » قانونى قرآن نمايانده شده باشد .
جنگ ميان اين دو جريان كه در قرن سوم / نهم خوب شناخته نشده بود ، در ربع اول قرن بعد حادتر شد . در اين اوقات رياست قاريان در بغداد ( ص 124 همين كتاب ) با ابو بكر بن مجاهد « 166 » است كه از نظر علم « قراءت » شاگرد
هامش
( 164 ) قراءت اعمش به ما شناسانده شده بوسيلهء پارهاى از عوامل در ابن ابى داود : 91 ، و تكميل شده بوسيلهء جفرى 314 ببعد . اين « قارى » تنها از ابن مسعود و ابى تبعيت مىكند
( 165 ) طلحه به زمان خود سخت مشهور بود . او شاگرد اعمش بود . ر ك . ابن جزرى شمارهء 1488 ، ببينيد : جفرى 253 . ( ابن ابى داود 34 و 91 ، كامل 5 : 175 ، خود مصحفى داشت و به قول ابن ادريس « سيد القراء » خوانده مىشد . از محدثان ثقه و از زاهدان بنام بود .
حلية الاولياء 5 : 14 ، م . )
( 166 ) ابو بكر احمد بن موسى بن مجاهد متولد 245 / 859 ، متوفاى 324 / 935 .
دربارهء او مراجعه كنيد : خطيب بغدادى 5 : 144 ببعد ، ابن جزرى 1 : 139 ببعد ، شمارهء