مستقل قراءتى از قاريان دهگانه ، كارى ناهنجار نبوده و همچنين كه شناسائى ابو جعفر بنام استادى كه شاگردانى چون نافع و ابو عمرو بن العلاء در مدينه داشت ، كارى زياد جسارتآميز نبوده است . معذلك گويا مقاومت در برابر آن بسيار طولانى بوده و شايد هيچگاه طرفداران قراءآت دهگانه پيروزى قطعى خود را احساس نكرده باشند .
در اوايل قرن نهم / پانزدهم ابن جزرى لازم تشخيص مىدهد كه قانونى بودن روش ابو جعفر را اعلام دارد « 162 » .
بر عكس با افزايش 4 نام ديگر به اين دسته و تشكيل گروه چهارده گانهء قراءت ، كار به « طرفدارى » و تمايلات ديگرى مىكشد . « اختيار » اين چهار رئيس مكتب اخير موجب بروز انتقاداتى شديد شد . و نتوانست بدرستى پاسخگوى اصول پيشنهادى « اجماع » باشد . معاصران اين محيصن به دو سرزنش مىكردند كه در قراءت خود زياد به ريزهكاريهاى زبان مىپردازد و در تدقيق لغت افراط مىكند . بعدها هم پس از مدتى طولانى ، ابن جزرى « 163 » با تمام احترامى كه براى اين استاد قائل بود ، باز جرأت نمىكرد كه او را به عنوان يك حجت بشناسد . زيرا قراءتش از قرآن بسيار دور مىنمود . انتخاب اعمش نيز مجادلاتى را برمىانگيزد . از نظر اساتيد او نمايندهء روش ابى و ابن مسعود است و اگر بطور دقيق نمىدانيم كه خود تا چه حد در قراءت نظرياتى مستقل داشته ، لااقل مىتوانيم حدس بزنيم
هامش
( 162 ) در رسالهاى به نام « المنجد » مراجعه كنيد : ابن جزرى 2 : 383 ، سطر 15 .
( 163 ) ايضا 2 : 167 س 13 . همين نويسنده نقل مىكند كه ابن مجاهد گفته :
« ابن محيصن در قراءت خود « انتخابى » مبتنى بر تدقيق در لغت عرب ( على مذهب العربيه ) دارد و همين موجب شد كه اجماع همشهريانش او را ترك كنند و عموم از قراءتش برگردند .