تعيين روش قاريان
ديديم كه تدوين و نشر مصحف عثمانى با چه عكسالعملهاى مختلف و شديدى مواجه شد . ( ص 81 ببعد ) . تلاشى براى كنار گذاشتن مصاحف مكتوب ابى و على ( ع ) و ابن مسعود به كار برده مىشود و نتيجهء عادى يك چنان تلاشى اين مىشود كه طرفداران آنها وادار شوند كه در اشاعهء شفاهى مصاحف ايشان شدت عمل بخرج دهند .
در طى دورهاى طولانى كه پايانش درست مشخص نيست ، زيرا همه - جا در زمان واحد پيش نيامده ، قاريان زيادى بوجود آمدند . اين دوره براى آنها كه فاقد دقتى زياد هستند و يا دوست دارند كه از روش خاصى پيروى كنند ، عصرى طلائى است . همين طور است در مورد روافضى كه در برابر مصحف عثمانى كه مورد قبول سنىهاى متعصب قرار گرفته بود ، مصحف ابن مسعود را قرار داده بودند . در اين كشمكشها و زير و بالاهاست كه سرانجام پيروزى دانشى بنام « علم قراءت » اعلام مىشود .
اين علم همانند رويهء قضائى و تفسير ، عيال روايت است . مراجعى كه قاريان قرآن بدانها ارجاع مىدهند همه همانند بوده و در آغاز سلسله اسناد آنها نامهاى ابى ، ابن مسعود ، على ( ع ) ، عمر ، ابن عمرو يا ابن عباس چون در هر حديثى ديگر به چشم مىخورد . اصولا هر قاريى از خود دفاع مىكند كه او نوآور و بدعتگذار نيست . او روايتى را كه به اعتقاد خودش محكم است نقل نموده و اعلام مىكند كه آن را از استادى دريافت داشته كه او نيز به نوبهء خود از استادى دگر آموخته است . بدين ترتيب سلسله تا صحابهء مستقيم ( بلافصل ) محمد ( ص ) ادامه مىيابد كه اگر به سنت گردن