اين دو تفسير هر چند غير از تفسير ما است ، امّا با آن و ساير احاديث در اين باب ناسازگار نيست .
و امّا در مورد خبر دوم برخى از دانشمندان گفتهاند : « تغنّى » در اين جا زيبا خواندن قرآن است ، به اين كه زبانش را به تلفّظ صحيح آن عادت دهد ، مخارج حروف را درست ادا كند و از ترتيل پيامبر ( ص ) - در مدّ و غنّ و فصل و وصل و وقف - با درك معانى آن پيروى نمايد و اين هماهنگ با روايت « ابن عمر » كه گفت :
« حسنوا اصواتكم بالقرآن »
و روايت پيامبر ( ص )
« زينوا اصواتكم بالقرآن »
مى باشد .
بى ترديد اين خبر مهمترين دليلى است كه باعث شده عدهّاى قرآن را به لحن عجمها بخوانند - همانى كه « انس بن مالك » خادم رسول اللّه ( ص ) مردودش شمرد - ولى به نظر ما اين خبر دلالتى بر مدّعاى آنان ندارد .
فرق بين تغنى و غنا
« تغنّى » مصدر « غنّى ، يغنّى ، تغنية » است ، و به نظر ما با « غنا » فرق دارد ، زيرا « غنا » آن است كه انسان بخواهد سخن ديگرى را بشنود تا خود به طرب و هيجان در آيد و ديگران را نيز به طرب آورد ، و قصدش عبرت و پند گرفتن نباشد ، امّا « تغنّى » آن است كه شخص به سخن خود كه با ترنّم و زيبايى و نوازش آن را ادا مىكند و الفاظ و معانى آن را به خوبى درك مىكند ، گوش فرا دهد . مثلا شاعر به هنگام سرودن شعر ، الفاظ و آهنگ موسيقيش را گوش مىدهد و با ترنّم آن به هيجان در مىآيد ، هر چند كسى شعر او را نشنود و خود نيز قصد اين كه كسى شعر او را بشنود نداشته باشد ، بلا تشبيه ، مؤمنى كه قرآن را مىخواند نيز اين گونه است ، الفاظش را با آواز خوش زمزمه مىكند و اسلوبهاى سخنش را درك مىنمايد و در موعظهها و عبرتهاى آن سر فرود مىآورد و احساس مىكند كه خداوند متعال با او سخن مىگويد و از الفاظ و آهنگها و معانى بزرگش ، به او حالتى روحانى دست مىدهد .
اين معناى « تغنّى » است كه به نظر ما خاص مؤمنان و صديقان است و كار