مى خواندم .
از اين روايت معلوم مىشود كه تحبير و تزيين در صداست و در دايره ترتيل نه در قرآن كريم ، و بى ترديد صداى خوش هنگامى است كه همراه با ترتيل باشد ، و خواننده به سوى لحن عجم و غنا و طرب منحرف نشود و خواندن او باعث به رقص در آمدن شنوندگان و سوت و كف زدن آنها نشود .
امّا دربارهء حديث چهارم - يعنى حديث « عقبه بن عامر » برخى گفتهاند :
سندش صحيح است ، و معناى « تغنّى » همان است كه در حديث دوّم بيان كرديم .
نوشتن قرآن امرى پسنديده است و خود پيامبر ( ص ) آنچه كه از سوى پروردگارش حفظ كرده بود به « كتّاب وحى » املا مىكرد و هنگامى كه به سوى پروردگارش شتافت ، تمام قرآن مكتوب و محفوظ شده بود و به تلاوت نبوى ( ع ) ترتيل شده بود .
امّا دستور نوشتن قرآن ، دليل بى نياز بودن از آن نيست ، زيرا اگر حروف و كلمات حفظ شوند ترتيلى كه بر پيامبر ( ص ) نازل شده ، به ديگران نخواهد رسيد ، از اين رو بايد نزد يكى از قاريان خوانده شود تا ترتيلى كه به طور متواتر از پيامبر ( ص ) نقل شده و آن حضرت از خداوند آموخته است حفظ شود ، همانطور كه قرآن محفوظ ، متواتر است و خداوند خود عهدهدار حفظ آن شده است .
از آنچه گذشت معلوم شد كه قراءت صحيح بر اساس ترتيل قرآن كريم است . كه خداوند در آيات آن را به پيامبرش تعليم فرموده است :
فَإِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا بَيانَهُ
« چون قرآن را خوانديم ، تو آن را پيروى كن ، سپس بيان آن بر عهدهء ماست » 16 .
و معيار قراءت صحيح و زينت بخش آن است كه دل خواننده را سرشار از خشوع و كرنش كند و همين اثر را در نفوس شنودگان نيز داشته باشد .
و پيامبر اكرم ( ص ) در روايتى كه پيش از اين نقل كرديم فرمود : « خوش آوازترين مردم كسى است كه به هنگام خواندن قرآن ، آثار خشيت در او نمايان