خواننده و سوت زدن و كف زدن مىشود ، انتظار چنين تأثيرى را داشت ؟ ! خداوند به قرآن قسم خورده و آن را ذكر خدا
وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ
6 كه مايه آرامش دلها
أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ
7 مى باشد ، به حساب آورده است ، و قرآن را « ذكر » ناميده است
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ
8 ، بنابراين چگونه آوازه خوانى بدون ترتيل الهى مىتواند ذكر خدا و مايهء اندرز باشد ؟
خداوند مؤمنان را به هنگام خواندن قرآن اين گونه توصيف مىكند :
. . . إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَ بُكِيًّا
« . . . آنگاه كه آيات خداى رحمان بر آنان تلاوت مىشد ، گريان بر سجده مىافتادند » . 9
و باز خداوند متعال در توصيف قرآن كريم مىفرمايد :
إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَ يُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ . . .
« اين قرآن به درستترين آيينها راهنمايى مىكند و مؤمنان را مژده مىدهد . . . » 10
و در شدّت تأثير قرآن در دلهاى كسانى كه آن را درك مىكنند و از آن اندرز مىگيرند مىفرمايد :
لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلى جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ . . .
« اگر اين قرآن را بر كوه نازل مىكرديم ، از خوف خدا آن را ترسيده و شكاف خورده مىديدى . . . » 11
بنابراين آيا مىتوان گفت : آن كه قرآن را اينگونه درك مىكند با قاريان اين زمان كه آن را با طرب و غنا مى خوانند يكى است ؟ ! كسى كه قرآن را با غنا و طرب مىخواند ، ديگر معناى آن را درك نمى كند و از هدايت و اندرزهايش محروم مىماند ، و بر دل او قفل زده مىشود و نفسش تحريك شده و ارشاد نمى يابد و بين او و قرآن فاصلهاى ايجاد مىشود . خداوند در وصف قرآن مىفرمايد :
اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَ قُلُوبُهُمْ