پارهاى از اعمالشان شيطان آنان را به خطا افكنده بود ، اينك خداوند عفوشان كرد كه او آمرزنده و مهربان است . » 262
اين آيهء شريفه براى ما قانونى را دربارهء نفس بيان مىكند ، تا مربّى ، معلّم و كسى كه در صدد معالجهء نفسها برآمده ، از آنان راهنمايى جويد ، زيرا عامل بيمارى را مىشناسد و به درمان آن مىپردازد .
زيرا خداوند سبحان خاطر نشان مىكند كه علّت روى گردان آنها از صفحهء پيكار ، برخى از گناهانشان بود ، و گناه ، گناه را آسان مىكند و عامل نافرمانى بعدى است ، بنابر اين بايد گناه اوّل را با ترك آن ، معالجه كند و گاهى ظهور سرانجام بد گناه ، درمان آن است ، لذا فرمود :
وَ لَقَدْ عَفَا اللَّهُ عَنْهُمْ
چون آنان به زشتى عمل خود پى برده بودند .
ج :
وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ نَعْماءَ بَعْدَ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّئاتُ عَنِّي إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ
« اگر به انسان رحمتى بچشانيم ، آنگاه از او بازش گيريم ، مأيوس مىشود و كفران مىورزد . و اگر پس از سختى و رنج ، نعمت و آسايشى به او بچشانيم ، مى گويد : ناگواريها از من دور شده است ، و در اين حال ، شادمان است و فخر مى فروشد ، مگر كسانى كه شكيبايى ورزيدند و كارهاى نيكو كردند ، كه آمرزش و مزد بزرگ از آن آنهاست . » 263
اين آيات بيان مىدارد كه نفس غير مؤمن بر يك حال ثبات و استقرار ندارد . نعمت ، او را به ناسپاسى و طغيان وا مىدارد و ناگوارى او را نوميد و ناشاد مىكند و علاج آن فقط صبر و پايدارى است .
و اشاره مىكند كه اين شادمانى سركش و نوميدى كشنده يك مرضى روانى است كه تنها از راه صبر و پايدارى مىتوان نفس را كنترل كرد تا در برابر سختى ، ناراحت نشود و در برابر نعمت طغيان نورزد .
د :
إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ لَيُسَمُّونَ الْمَلائِكَةَ تَسْمِيَةَ الْأُنْثى وَ ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَ إِنَّ الظَّنَّ لا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئاً