امّا جهاد يك مورد ديگر نيز دارد ، و آن هنگامى است كه دشمنى ديگران به صورت تجاوز به مؤمنان و جنگ با آنان در شهرهايشان در آيد ، و فتنه در دينشان ايجاد شود ، كه در اين جا بايد به دشمنانى كه در كمين نشستهاند ، تا به مؤمنان ضربه و ستم وارد كنند ، و آنان را به تباهى بكشند يورش برد و نبايد به انتظار حملهء دشمن نشست كه آشكارا و بدون ابهام عدالت آنها ثابت شده است ، در اين مورد حقيقت همان است كه علّى بن ابى طالب ( ع ) آن قهرمان ميدان جهاد مىفرمايد : « قسم به خدا ، هر گروهى كه در كنج خانهاش با او پيكار شود ، خوار و ذليل خواهد شد . » 213
و مقصود ما نيز از اين كه گفتيم : « مؤمنان فقط براى دفع تجاوز يا توقف آن بجنگند . » همين است ، و ما آياتى را كه از قتال با كسى كه به ما تجاوز نكرده و كسى كه از جنگ با ما كنار رفته ، و آن كه با ما از راه صلح و آشتى بر آمده ، منع كرده است ، خاطرنشان كرديم .
و هر گاه تجاوز يا آمادگى براى آن از طرف دشمن آشكار شد ، قتال به هر شكل آن ، مشروع مىشود و بايد به پناهگاه آنان يورش برد . از اين رو خداوند مىفرمايد :
فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِنْ تابُوا وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
« و چون ماههاى حرام به پايان رسيد ، هر كجا كه مشركان را يافتيد بكشيد و بگيريد و به حبس افكنيد و در همه جا به كمينشان نشينيد ، امّا اگر توبه كردند و نماز خواندند و زكات دادند ، از آنان دست برداريد كه خدا آمرزنده و مهربان است . » 214
و بعد مىفرمايد :
وَ إِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْلَمُونَ
كَيْفَ وَ إِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ لا يَرْقُبُوا فِيكُمْ إِلًّا وَ لا ذِمَّةً يُرْضُونَكُمْ بِأَفْواهِهِمْ وَ تَأْبى قُلُوبُهُمْ وَ أَكْثَرُهُمْ فاسِقُونَ اشْتَرَوْا بِآياتِ اللَّهِ ثَمَناً قَلِيلًا فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِهِ إِنَّهُمْ ساءَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ لا يَرْقُبُونَ فِي مُؤْمِنٍ إِلًّا وَ لا ذِمَّةً وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُعْتَدُونَ