از اين آيات شريفه چند مطلب به دست مىآيد :
1 - ضرورت احترام به پيمانها و پيكار نكردن با اهل پيمان و كسانى كه با ايشان رابطهء خويشاوندى دارند و آشتى با ايشان ، آشتى با آنان و جنگ با ايشان ، جنگ با آنان به حساب مىآيد .
2 - با آنان كه با طائفهاى از دشمنان مؤمنان رابطه دارند ولى نه ميل دارند همراه با مسلمانان عليه آنان بجنگند و نه متمايلند همراه با آنان عليه مسلمانان وارد نبرد شوند ، نبايد دست به جنگ زد .
3 - با كسانى كه موضعگيرى معيّنى ندارند و با چاپلوسى نسبت به مؤمنان و دشمنان ايشان مىخواهند در سلامت و امنيت بسر برند ، طبق واقع رفتار مىشود ، يعنى اگر با مؤمنان پيكار نكنند ، نبايد به آنان كارى داشت ، و گرنه سزاوار پيكار خواهند بود .
از اين تقسيم معلوم مىشود كه اسلام طرفدار نظريه « حياد و بى طرفى » است و نسبت به انسانهاى بى طرف احترام مىگذارد و بر آنان شمشير نمى كشد ، بنابراين به نظر قرآن كريم مردم سه دستهاند :
دستهء اوّل : « محاربين » ، كه بايد براى دفع تجاوزشان با آنان جنگيد ، و بدون ترحّم و دلسوزى بر فرقشان كوبيد و پايشان را قطع كرد ، زيرا آنان با جنگ يا آشوب به مسلمانان تجاوز مىكنند . چنان كه خداوند مىفرمايد :
قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَ يُخْزِهِمْ وَ يَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ
« با آنان بجنگيد ، خدا به دست شما عذابشان مىكند و خوارشان مىسازد و شما را پيروزى مىدهد و دلهاى مؤمنان را خنك مىگرداند . » 211
دستهء دوّم : اهل ميثاق ، كه بين آنان و مؤمنان ، پيمان عدم تجاوز بسته شده است ، و اين پيمان مورد احترام است ، و كسانى كه با آنان رابطه دارند و صلح و جنگشان يكى است ، نيز از احترام برخوردارند .
دستهء سوّم : « محايدون » ( بى طرفها ) يعنى كسانى كه نه با مؤمنانند و نه با دشمنان آنها ، اين افراد از نظر اسلام نبايد مورد تعّدى قرار گيرند ، زيرا تا زمانى كه آنان قصد تعرض ندارند ، نبايد آنان را مورد تعرض قرار داد .