به نظر ما آن فقيه بزرگ اشتباه كرده است و ديگران نبايد در اين مسأله از نظر او پيروى كنند ، بلكه بايد عملش را ملاك قرار دهند كه گفته : « اگر مرا بخواهند در فرات غرق كنند و يا اين كه قطرهاى از اين نبيذها بنوشم ، هرگز قطرهاى از اينها را نخواهم نوشيد . »
قرآن كريم كه با شدّت شراب را تحريم كرده ، طبعا كيفرى مطابق با آن را نيز تعيين كرده است . امّا در خود قرآن تصريحى به كيفر نشده است ، امّا در آن كيفرهاى گناهى كه در بسيارى از اوقات نتيجه شرابخوارى است بيان شده است ، زيرا انسان مست نمىداند كه چه مىگويد ، و سخن ناروا به زبان مىآورد و اين گناه قذف است ، و على ( ع ) در رابطهء بين گناه شرابخوارى و قذف و حدّ ميگسارى مىفرمايد :
« هرگاه كسى شراب نوشد ، افترا مىبندد ، پس بايد حدّ افترا يعنى قذف بر او وارد شود » در اين جا مقدار حدّ شرابخوارى صريحا ذكر نشده است ، از پيامبر ( ص ) نيز در مورد اجرا كردن اين حدّ مطلبى نقل نشده است ، فقط از آن حضرت نقل شده كه دربارهء شرابخوار فرمود :
« هر گاه شراب بنوشد او را بزنيد و اگر تكرار كرد تازيانهاش بزنيد و در مرتبه سوّم او را به قتل رسانيد » و عدّهاى به آن حضرت گفتند : منطقه ما سرد سير است و ما خود را با شراب گرم مىكنيم ، پيامبر ( ص ) فرمود : آن را ننوشيد ، گفتند : مردم آن جا نمى توانند ترك شراب كنند ؟ فرمود : با آنان پيكار كنيد .
بغى ( شورش )
« بغى » كه در قرآن آمده است به اين معنى است كه عدّهاى به جهتى از فرمان رهبر عادل بيرون شده و با نيروى خويش عليه او بشورند ، بنابراين در تحقّق آن سه شرط لازم است .
1 - رهبر جامعه بايد عادل باشد .