2 - شورشيان داراى ارتش و نيرو باشند تا به وسيلهء آن در برابر حكومت رهبر ايستادگى كنند .
3 - هدف آنان از شورش ، بر پايى عدل باشد نه شورش تنها و جنگ و ايجاد فساد در زمين . و همين نقطه امتياز آنان با راهزنان است ، زيرا هدف راهزنان از سركشى در مقابل زمامدار ، ايجاد فتنه و فساد و بى حرمتى نسبت به مردم است ، كيفر اهل بغى ، اين است كه با آنان بقدرى پيكار شود كه قدرتشان از بين برود ، بى آن كه آنان كافر يا محارب به حساب آيند ، و مؤمنان بايد رهبر عادل را در اين كار يارى كنند .
اين مطلب را مىتوان از كتاب خدا استفاده كرد كه مىفرمايد :
وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما فَإِنْ بَغَتْ إِحْداهُما عَلَى الْأُخْرى فَقاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِيءَ إِلى أَمْرِ اللَّهِ فَإِنْ فاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ وَ أَقْسِطُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
« و اگر دو گروه از مؤمنان با يكديگر به جنگ بر خاستند . ميانشان آشتى افكنيد ، و اگر يك گروه بر ديگرى تعدّى كرد ، با آن كه تعدّى كرده است ، بجنگيد تا به فرمان خدا باز گردد ، پس اگر بازگشت ، ميانشان صلحى عادلانه برقرار كنيد ، و عدالت پيشه كنيد كه خدا عادلان را دوست دارد ، هر آينه مؤمنان با هم برادرند ، ميان برادرانتان آشتى افكنيد و از خدا بترسيد ، باشد كه مورد رحمت قرار گيريد . » 181
از اين آيه شريفه چند مطلب استفاده مىشود .
1 - پيش از پيكار ، واجب است زمينههاى نزاع از بين برده شود تا بين مؤمنان دوستى و صلح برقرار گردد ، ولى اگر يكى از دو گروه ستم كرد ، « ياغى » محسوب شده و پيكار با او حلال مىشود و بر مؤمنين واجب كفايى است كه به يارى امام عادل بشتابند و ستمگر را به جاى خود بنشانند .
2 - اين پيكار داراى هدف معينّى است ، و آن اين كه گروهى ياغى و شورشگر به فرمان خدا باز گردند و در صراط مستقيم گام بردارند ، بنابراين نبايد از آنان اسير و بالطبع برده گرفت و اموالشان را به غارت برد و