دادند مثال مىزند و در مورد آنان مىفرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ جاؤُ بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظِيمٌ لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْراً وَ قالُوا هذا إِفْكٌ مُبِينٌ لَوْ لا جاؤُ عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا بِالشُّهَداءِ فَأُولئِكَ عِنْدَ اللَّهِ هُمُ الْكاذِبُونَ وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِيما أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذابٌ عَظِيمٌ إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَ تَقُولُونَ بِأَفْواهِكُمْ ما لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَ تَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ وَ لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُمْ ما يَكُونُ لَنا أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهذا سُبْحانَكَ هذا بُهْتانٌ عَظِيمٌ يَعِظُكُمُ اللَّهُ أَنْ تَعُودُوا لِمِثْلِهِ أَبَداً إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ وَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآياتِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ
« همانا آن گروه كه به شما تهمت زدند ، نپنداريد ضررى به آبروى شما مى رسد بلكه خير و ثواب نيز خواهيد يافت و هر يك از آنها به كيفر عمل خود خواهد رسيد و آنكه سر منشأ اين بهتان شد براى او عذابى سخت خواهد بود ، آيا سزاوار نبود كه شما مؤمنان زن و مردتان چون اين سخن ناحق شنيديد . حسن ظنتان نسبت به يكديگر بيشتر شده و بگوييد اين دروغى است آشكار ، چرا آنان بر دعوى خود چهار شاهد اقامه نكردند ، پس حال كه شاهد نياوردند البتّه نزد خدا مردمى دروغگويند ، و اگر فضل و رحمت خدا در دنيا و آخرت شامل حال شما نمىشد . به سزاى آن سخنان كه مىگفتيد به شما عذاب سخت مىرسيد ، زيرا شما آن سخنان را از زبان يكديگر دريافت كرده ، چيزى به زبان مىرانيد كه به آن علم نداريد و اين كار را سهل و كوچك مىپنداريد در صورتى كه نزد خدا ( گناهى ) بزرگ است ، چرا به محض شنيدن اين سخنان نگفتيد كه هرگز ما را تكلّم به آن روا نيست ، منزّه و پاك خدايا اين تهمتى بزرگ است ، خدا به شما اندرز مىدهد كه اگر اهل ايمانيد ديگر گرد اين سخنان نگرديد ، و خدا آيات خود را براى شما بيان كرد و خدا دانا و حكيم است . » 174
اين هشدارى شديد است براى كسانى كه تهمتى را نسبت به زن يا مرد پاكدامنى مىشنوند ، نخست بايد نسبت به مرد يا زن مؤمن گمان خير و صلاح داشته باشند و اگر گمان بد در مورد آنان بود ، بايد نسبت دهنده چهار شاهد بياورد ، و اگر نياورد ، فرد مؤمن بايد آن را تهمت بداند و نبايد سخن بدون دليل را بپذيرد و بر گمان بد خود بيافزايد و چيزى را كه در دل به آن اعتقاد