كيفرى قاطع تعيين كرده است و پس از بيان حدّ زنا مىفرمايد :
وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً وَ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
« آنان را كه به زنان پارسا نسبت زنا مىدهند و بر دعوى خود چهار شاهد نمى آورند ، هشتاد تازيانه بزنيد و هرگز شهادت آنها را نپذيريد كه مردمى فاسقند ، مگر كسانى كه بعد از فسق و بهتان توبه كنند و به اصلاح خويش بپردازند پس خداوند آمرزنده و مهربان است . » 172
از اين سخن عالى سه موضوع استفاده مىشود :
1 - نسبت زنا جز با شهادت چهار نفر ثابت نمىشود و گرنه قذف باطل خواهد بود و كيفرى سخت يعنى هشتاد تازيانه به دنبال خواهد داشت و اين كيفرى مادّى و بدون ارفاق و ملايمت است .
2 - در كنار كيفر مزبور يك كيفر تأديبى يا تبعى - به تعبير حقوقدانان - مقرّر شده است و آن اين كه شهادت آنان براى هميشه مردود است ، زيرا آنان زبانشان را به بدترين سخن باطل و نادرست آلوده كردهاند ، بنابراين سزايشان اين است كه در دادگاه ، شهادتشان پذيرفته نشود ، و تعبير به « ابدا » در آيه نشانگر آن است كه توبه نيز موجب آن نخواهد شد كه شهادت آنان پذيرفته شود .
3 - توبه آنان - اگر توبه واقعى باشد - نزد خدا پذيرفته مىشود ، امّا اين ، كيفر اصلى و تبعى را از بين نمىبرد ، زيرا كيفر تبعى ، ابدى و هميشگى است .
هدف از اين كيفر جلوگيرى از اشاعه فحشا است ، زيرا نسبت زنا خصوصا به افراد پاكدامن و عفيف ، ارتكاب آن را آسان مىكند و خداوند در اين زمينه مى فرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ
« آنان كه دوست دارند در ميان مؤمنان اشاعه فحشا كنند ، براى آنان در دنيا و آخرت عذابى دردناك خواهد بود . » 173
خداوند متعال براى مؤمنان داستان عايشه را كه عدّهاى به او نسبت ناروا