« زنان طلاق داده شده تا سه طهر ( كه عدّه ايشان است ) به انتظار بنشينند ، و اگر ايمان به خدا و روز قيامت دارند نبايد بچه را كه خدا در رحم آنان آفريده است ، پنهان كنند ، و شوهرهاى ايشان اگر قصد اصلاح و زندگى دارند ، به رجوع سزاوارترند و زنها بر مردها همچون مردها بر زنها ، حقوقى دارند ، كه بايد ادا شود و مردان بر زنان برترى دارند و خدا بىهمتا و استوار است ، طلاق رجعى تا دو مرتبه جايز است و بر شوهر است كه زن را يا به خوشى نگهدارد و يا به خوبى رها كند . . . » 132
اين آيات شريفه با صراحت دلالت مىكند كه طلاق ، بايد رجعى باشد ، مدّت رجوع تا سه پاكى است .
رجوع در طلاق اوّل و دوّم جايز است امّا بار سوّم نمى تواند رجوع كند .
در آيات يك تا سه سورهء طلاق نيز ، طلاق رجعى واجب شده است . 133
سوّم : از اين آيات سه مطلب به دست مىآيد ، 1 - طلاق فقط بايد رجعى باشد .
2 - شهادت و گواهى بر رجوع واجب است ، تا زن از اين امر آگاه باشد ، و بين مردم نيز رواج پيدا كند ، و بخاطر اين كه شرط صحّت ازدواج شهادت است ، پس بايد رجوع به آن نيز همراه با شهادت و گواهى باشد .
3 - زن نبايد از خانه شوهر خارج شود و مرد نيز نبايد او را بيرون كند ، و اين نكتهء سوّمى است كه گفتيم قرآن كريم آن را واجب كرده است .
طلاق خلع
از آنچه گفتيم معلوم شد كه اگر مرد از همسرش متنفر شد و راهى براى زدودن نفرتش نيافت مىتواند با رعايت حدود و شرايطى كه از قرآن نقل كرديم زن را طلاق دهد و امّا اگر زن از زندگى با مرد متنفر و بيزار شد با توجّه به اين نفرت و دشمنى كه بين زوجين پديد آمده است كه خود و وابستگانشان نتوانستهاند آن را از بين ببرند ، آيا باز هم زن در خانهء شوهر باقى مىماند ؟ اين جاست كه عدالت الهى تجلّى مىكند ، خداوند مىفرمايد :
وَ لَهُنَّ مِثْلُ الَّذِي عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ