كه آنچه معيّن كردهايد ، به خوبى به دايه بپردازيد و از خدا بپرهيزيد كه خدا به هر چه مىكنيد بيناست . » 116
اسلام راجع به حقوق يتيمانى كه پدر خود را از دست دادهاند ، اهتمام ورزيده و نسبت به دو موضوع دربارهء آنان سفارش كرده است :
اوّل : محافظت و نگهبانى از اموال آنان ، مى فرمايد :
وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
« نزديك مال يتيم نشويد ( و در آن تصرّف نكنيد ) مگر به آن طور كه بهتر باشد . » 117
و نيز مىفرمايد :
وَ آتُوا الْيَتامى أَمْوالَهُمْ وَ لا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَهُمْ إِلى أَمْوالِكُمْ إِنَّهُ كانَ حُوباً كَبِيراً
« و مالهاى يتيمان را به خودشان بدهيد و ناپاك را به پاك تبديل نكنيد ، و مال آنان را به ضميمهء مال خود مخوريد كه اين گناهى بزرگ است . » 118
و به دليل اهتمام اسلام به مال يتيمان و جلوگيرى از تار و مار شدن و نابودى آن ، به اولياى آنها اجازه نمى دهد كه پيش از رشد و بلوغ آنان ، اموالشان را به ايشان بدهند ، و مىفرمايد :
وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ
. . .
وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً
« و اموالى را كه خدا براى بقاء زندگى شما مقرّر كرده است به سفيهان و بى خردان ( از كودكان و زنان و . . . كه نان خور شمايند ) ندهيد ، و لكن قوت و لباس به ايشان دهيد ، و با مهربانى و سخن نيك با ايشان سخن بگوييد ، و يتيمان را بيازماييد تا آنگاه كه بالغ و لايق ازدواج شوند ، پس اگر در آنان رشد و بلوغ يافتيد ، مالهايشان را به ايشان رد كنيد ، و پيش از آن كه كبير شوند مالشان را به ناحق نخوريد ، و هر كه از سرپرستان ايتام ثروتمند و بى نياز باشد ، بايد از خوردن مال آنها خوددارى كند و هر كه فقير و محتاج باشد به اندازهء حق خود ، تصرّف كند ، و هر گاه اموال ايشان را در موقع خود به آنان برگردانديد ، گواه بگيريد و خدا نيكو حساب كننده است ، قسمتى از تركهء پدر و مادر و نزديكان براى مردهاست و قسمتى براى زنها ، خواه كم باشد يا زياد ، قسمت معيّنى است