( به شرح آيات اوّل همين سوره ) و آنچه در قرآن از آيات ارث بر شما تلاوت شود ، براى شما فتوى است دربارهء يتيمان دختر كه ( به رسم جاهليت ) ارث معيّن ايشان را نمى دهيد و مايل به نكاح آنان هستيد و هم در حق فرزندان ناتوان فتوى مىدهد و دستور مىدهد كه دربارهء يتيمان عدل و راستى پيشه كنيد و هر چه خوبى مىكنيد دربارهء آنان ، پس خدا به آن آگاه است ، و اگر زنى بيم آن داشت كه شوهرش با او نسازد يا از او دورى گزيند ، باكى نيست كه هر دو به راه صلح و سازش باز آيند كه صلح بهتر است و در طبيعت هر كس بخل هست ، و اگر خوبى كنيد و پرهيزگار شويد ، پس البتّه خدا به هر چه مىكنيد آگاه است ، شما هرگز نمى توانيد بين زنان به عدالت رفتار كنيد ، هر چند حريص بر عدالت باشيد پس تمام ميل خود را به يك نفر قرار ندهيد كه ديگرى را محرومش كنيد تا معلّق و بلا تكليف بماند و اگر صلح و سازش بر قرار سازيد و پرهيزكار باشيد پس البتّه خدا آمرزنده و مهربان است ، و اگر زن و شوهر از يكديگر ( به طلاق ) جدا شوند ، خداوند هر يك را از رحمت گسترده خود بىنياز مىكند و خدا بسيار بخشايشگر و حكيم است . » 111
و ثالثا : توصيه مىكند كه مسأله نشوز و ناسازگارى همسر را - اگر بين آن دو سازش بر قرار نمىشود - علاج كنند ، و بر اين ، غير از خود آنها و انسانهاى خوب و همسايگان شايسته كسى اطلاع پيدا نكند ، پس مىفرمايد :
الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ فَالصَّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ بِما حَفِظَ اللَّهُ وَ اللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَ اهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضاجِعِ وَ اضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيًّا كَبِيراً
« مردها بخاطر برترى كه خداوند برخى را بر بعضى ديگر داده است و به جهت نفقه دادن آنها از مالشان ، بر زنها مسلطّند ، پس زنهاى شايسته ، فرمانبردار آنها و در غيابشان ، نگاه دارندهء اسرار و اموال آنان مىباشند و آنچه را خداوند به حفظ آن امر فرموده است نگهدارند ، و زنانى كه از مخالفت و نافرمانى آنان بيمناكيد بايد نخست آنان را موعظه كنيد و اگر سودى نبخشيد از خوابگاه آنان دورى گزينيد و اگر باز مطيع نشدند آنان را به زدن تنبيه